| Tomasz Nałęcz | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 29 października 1949 Gołymin |
| Poseł IV kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Socjaldemokracja Polska |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 18 października 2005 |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Tomasz Nałęcz (ur. 29 października 1949 w Gołyminie) – polski historyk, publicysta i polityk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, poseł na Sejm II i IV kadencji, wicemarszałek Sejmu IV kadencji, doradca Prezydenta RP ds. historii i dziedzictwa narodowego. Mąż Darii Nałęcz.
Spis treści |
Ukończył w 1972 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, na tej samej uczelni doktoryzował się z nauk historycznych. Został następnie doktorem habilitowanym nauk historycznych. Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz stanowisko profesora w Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku na Wydziale Nauk Politycznych. W pracy naukowej zajmuje się historią polityczną Polski XIX i XX wieku z uwzględnieniem historii ruchu robotniczego.
W latach 1970–1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pod koniec lat 80. był wśród działaczy tzw. reformistycznego Ruchu 8 Lipca. W 1990 został jednym z wiceprzewodniczących Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Wystąpił z SdRP po ujawnieniu afery moskiewskiej pożyczki.
Od 1990 do 1994 wykonywał mandat radnego Dzielnicy Gminy Warszawa Mokotów[1]. W latach 1993–1997 zasiadał w Sejmie II kadencji z listy Unii Pracy (w wyborach uzyskał w okręgu Warszawa 1314 głosów[2]). W latach 2000–2001 był recenzentem historycznym na planie serialu Marszałek Piłsudski. W wyborach parlamentarnych w 2001 po raz drugi uzyskał mandat poselski z okręgu radomskiego z listy koalicji SLD-UP. W Sejmie IV kadencji wybrano go na stanowisko wicemarszałka. Do końca marca 2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Unii Pracy. W latach 2003–2004 przewodniczył sejmowej komisji śledczej badającej "aferę Rywina". 1 kwietnia 2004 przystąpił do zakładanej przez Marka Borowskiego Socjaldemokracji Polskiej. W czerwcu 2005 został szefem sztabu wyborczego kandydata na prezydenta Marka Borowskiego, jednak w sierpniu otwarcie opowiedział się za kandydaturą Włodzimierza Cimoszewicza i 17 sierpnia 2005 został jego rzecznikiem[3], za co dzień później wykluczono go z SDPL[4] i skreślono z listy wyborczej kandydatów na posłów w wyborach parlamentarnych.
Po zakończeniu działalności w Sejmie powrócił do pracy naukowej na Uniwersytecie Warszawskim. Przez kilka lat pisywał felietony do tygodnika "Wprost", zatytułowane Widziane z lewej strony.
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bez powodzenia ubiegał się o mandat z ramienia koalicji Porozumienie dla Przyszłości, uzyskując 4691 głosów (1,21%)[5]. 5 lipca tego samego roku ponownie został członkiem Socjaldemokracji Polskiej.
W grudniu 2009 zadeklarował ubieganie się w 2010 o urząd Prezydenta RP z ramienia PD i SDPL[6], jednak w kwietniu 2010 wycofał się z udziału w wyborach[7], udzielając następnie poparcia kandydaturze Bronisława Komorowskiego[8]. 27 września tego samego roku został doradcą Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do spraw historii i dziedzictwa narodowego.
Jako współautor:
| |||||||
