Trzy kolory. Biały

Trzy kolory. Biały Trois couleurs: Blanc
Gatunek	dramat czarna komedia
Data premiery	25 lutego 1994 r. 26 stycznia 1994 r.
Kraj produkcji	Francja  Polska  Szwajcaria
Język	francuski polski
Czas trwania	88 minut
Reżyseria	Krzysztof Kieślowski
Scenariusz	Krzysztof Piesiewicz Krzysztof Kieślowski
Główne role	Julie Delpy Zbigniew Zamachowski
Muzyka	Zbigniew Preisner
Zdjęcia	Edward Kłosiński
Scenografia	Halina Dobrowolska
Produkcja	Marin Karmitz

Trzy kolory: Biały (fran. Trois couleurs: Blanc) – film fabularny z 1993 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Scenariusz filmu napisali Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz, muzyka do niego jest dziełem Zbigniewa Preisnera. Biały jest środkową częścią trylogii, w skład której wchodzą również:

• Trzy kolory. Niebieski
• Trzy kolory. Czerwony

Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw francuskiej flagi i haseł Rewolucji Francuskiej: Wolność, Równość, Braterstwo.

[edytuj] Opis fabuły

Małżeństwo Karola (Zamachowski), polskiego fryzjera mieszkającego w Paryżu, z Dominique (Delpy) rozpada się wskutek niedopełniania przez niego obowiązków małżeńskich. Kobieta pozostawia go bez grosza przy duszy, a zrozpaczony mężczyzna ląduje w paryskim metrze, gdzie poznaje Mikołaja (Gajos), zamożnego Polaka pragnącego umrzeć. Mężczyźni zaprzyjaźniają się, Mikołaj pomaga Karolowi przedostać się do Polski – szmuglując go w... walizce. Karol żyje chęcią zemsty na podstępnej żonie i aby zdobyć majątek rzuca się w wir półlegalnych interesów.

[edytuj] Obsada

• Zbigniew Zamachowski – Karol Karol
• Julie Delpy – Dominique Vidal
• Janusz Gajos – Mikołaj
• Jerzy Stuhr – Jurek, brat Karola
• Cezary Pazura – właściciel kantoru
• Grzegorz Warchoł – "Elegant", partner właściciela kantoru
• Jerzy Trela – pan Bronek, kierowca Karola
• Jerzy Nowak – stary farmer
• Aleksander Bardini – notariusz
• Cezary Harasimowicz – inspektor policji
• Bartłomiej Topa – Jacek, pracownik firmy Karola
• Barbara Dziekan – pani Ewa, kasjerka w kantorze
• Marzena Trybała – pracownica Hotelu Marriott
• Piotr Machalica – człowiek pod kantorem
• Aleksander Kalinowski
• Małgorzata Prażmowska

[edytuj] Nagrody i nominacje

Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

• Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego reżysera – Krzysztof Kieślowski
• Złoty Niedźwiedź (nominacja)

Europejska Akademia Filmowa

• Najlepszy europejski film roku – Marin Karmitz (nominacja)

Złota Kaczka

• Najlepszy film polski – Krzysztof Kieślowski

[edytuj] Ciekawostki

• Biały jako jedyny z trylogii rozgrywa się (częściowo) w Polsce i, także jako jedyny, zawiera wiele akcentów humorystycznych – Kieślowskiemu udało się uchwycić komiczne absurdy polskiej transformacji z początku lat 90. XX wieku.
• Karol i Dominique wspólnie pojawią się przez moment w Niebieskim i w finałowej scenie Czerwonego.
• Jerzy Stuhr zagrał w filmie Kieślowskiego po raz szósty i ostatni; wcześniej wystąpił w następujących filmach: Blizna, Spokój, Amator, Przypadek i Dekalog X.
• Z. Zamachowski i J. Stuhr po raz drugi grają u Kieślowskiego braci, poprzednio jako rodzeństwo wystąpili w Dekalogu X.
• W Białym pojawiają się także inne paralelizmy do wcześniejszych filmów Kieślowskiego: C. Harasimowicz w Dekalogu X grał oficera milicji – w Białym inspektora policji; G. Warchoł w Dekalogu X wcielił się w postać partnera właściciela sklepu filatelistycznego, w Białym jest partnerem właściciela kantoru; B. Dziekan w Dekalogu V zagrała bileterkę w kinie, w Białym pojawia się jako kasjerka w kantorze.

[edytuj] Zobacz też

• Polskie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieangielskojęzycznego

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Trzy kolory. Biały w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• Trzy kolory. Biały w bazie filmpolski.pl
• Trzy kolory. Biały w bazie stopklatka.pl
• Trzy kolory. Biały w bazie filmweb.pl