 | Ten artykuł od 2012-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Tu-4 | |
 Tu-4 w muzeum w Monino | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Typ | Ciężki samolot bombowy |
| Konstrukcja | Całkowicie metalowa |
| Załoga | 9-10 osób |
| Historia | |
| Data oblotu | 19 maja 1947 |
| Lata produkcji | 1948-1953 |
| Wycofanie ze służby | Pocz. lat 90 XX w. (Chiny) |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 4 x silniki gwiazdowe Szwiecow ASz-73TK |
| Moc | 1790 kW (2400 KM) każdy |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 43.05 m |
| Długość | 30.18 m |
| Wysokość | 8.50 m |
| Powierzchnia nośna | 162 m² |
| Masa | |
| Własna | 36850 kg |
| Startowa | 63600 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 558 km/h |
| Pułap praktyczny | 11200 m |
| Zasięg | 3000 km (z 7120 kg bomb) |
| Rozbieg | 960 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 10 działek kalibru 23 mm Nudelman NS-23, po dwa w czterech wieżyczkach i stanowisku strzelca ogonowego 11930 kg bomb lub 1 bomba atomowa RDS-3 o mocy 42 kt (Tu-4A) lub 2 samoloty-pociski dalekiego zasięgu KS-1 (Tu-4K) | |
| Użytkownicy | |
ZSRR,  Chińska Republika Ludowa | |
Tu-4 (ros.Ту-4) – radziecki bombowiec strategiczny, opracowany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa, kopia amerykańskiego bombowca Boeing B-29 Superfortress. Służył w sowieckich siłach powietrznych od późnych lat czterdziestych do lat sześćdziesiątych.
Pod koniec drugiej wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.
W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.
Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Część z nich przekazano Chinom. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.
Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 pozostaje na stanie chińskich sił powietrznych.
Planowano kilka wersji rozwojowych - zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.
| ||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
