| Tytania | |
 Mozaika zdjęć Tytanii wykonanych przez sondę Voyager 2 | |
| Odkrył | William Herschel |
| Data odkrycia | 11 stycznia 1787 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 436 300 km |
| Mimośród | 0,001 |
| Okres obiegu | 8,71 d |
| Nachylenie do płaszczyzny orbity planety | 0,079° |
| Długość węzła wstępującego | 99,8° |
| Argument perycentrum | 284,4° |
| Anomalia średnia | 24,6° |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa | 1 578 km |
| Powierzchnia | 7,82 × 106 km2 |
| Objętość | 2,06 × 109 km3 |
| Masa | (3,53 ± 0,09) × 1021 kg |
| Średnia gęstość | 1,72 g/cm3 |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni | 0,378 m/s2 |
| Prędkość ucieczki | 0,77 |
| Okres obrotu wokół własnej osi | synchroniczny |
| Albedo | 0,27 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) | 13,0 m |
| Temperatura powierzchni | 60 K |
Tytania (Uran III) – największy księżyc Urana. Została ona odkryta przez Williama Herschela, wraz z innym księżycem Oberonem[1][2]. Później doniósł o jeszcze 4 innych satelitach, ale okazały się one pozornymi[3].
Spis treści |
Nazwy Tytanii i pozostałych czterech wówczas znanych księżyców Urana zostały zaproponowane przez syna odkrywcy, Johna Herschela, w 1852, na prośbę Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył księżyce Ariel i Umbriel[4]. Lassell przyjął wcześniej (1848) schemat nazewnictwa Herschela dla księżyców Saturna, gdy odkrył ósmy jego księżyc, Hyperion.
Wszystkie księzyce Urana otrzymały nazwy po postaciach z utworów Shakespeare'a lub Alexandra Pope'a. Tytania została nazwana po królowej elfów Tytanii, z komedii Sen nocy letniej.
Jedyne zbliżenia powierzchni Tytanii pochodzą z materiału fotograficznego zebranego przez amerykańską sondę Voyager 2 w styczniu 1986. Obejmują one tylko południową półkulę księżyca, która właśnie wtedy była skierowana w kierunku Słońca.
Dokładny skład i budowa powierzchni Tytanii pozostają nieznane. Zebrane dane sugerują, że Tytania składa się z lodu wodnego (50%), krzemianów (30%), związków organicznych - pochodnych metanu (20%). Podobnie jak większość innych dużych księżyców planet-olbrzymów, Tytania zalicza się do księżyców lodowych. Charakterystyczną cechą powierzchni tego księżyca jest kanion, porównywalny rozmiarami z marsjańskim Valles Marineris, czy Ithaca Chasma na księżycu Saturna, Tetydzie.
8 września 2001 Tytania zakryła słabą gwiazdę, co było okazją do określenia średnicy księżyca i sprawdzenia, czy ma on atmosferę. Zebrane dane pokazały, że Tytanii najpewniej brak atmosfery (ciśnienie przy powierzchni: około 0,03 mikrobara). Jeśli istnieje, to jest cieńsza niż na Trytonie czy Plutonie.
| |||||||
