| Umiarkowana Partia Koalicyjna Moderata Samlingspartiet Moderaterna | |
| Lider | Fredrik Reinfeldt |
| Data założenia | 17 października 1904 |
| Adres siedziby | Stora Nygatan 30, Sztokholm, Szwecja |
| Deklarowana ideologia polityczna | konserwatywny liberalizm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze | liberalizm |
| Członkostwo międzynarodowe | Międzynarodowa Unia Demokratyczna |
| Europejska Grupa Parlamentarna | Europejska Partia Ludowa - Europejscy Demokraci |
| Młodzieżówka | Moderata Ungdomsförbundet |
| Barwy | niebieskie |
| Obecni posłowie | 107 / 349 |
| Obecni senatorowie | - |
| Obecni eurodeputowani | 4 (0,5%) |
| http://www.moderat.se/ | |
Szwecja |
Ten artykuł jest częścią serii: |
Umiarkowana Partia Koalicyjna (szw. Moderata Samlingspartiet, w skrócie Moderaterna; Moderaci) – szwedzka partia liberalno-konserwatywna. Powstała w 1904 roku, będąc początkowo ugrupowaniem bardzo konserwatywnym i nacjonalistycznym. Była przeciwna powszechności prawa wyborczego, prawom pracowniczym i wydatkom socjalnym. Jej członkowie chcieli zapewnienia przywilejów wyższym klasom społecznym. W tym czasie dwukrotnie premierem był Arvid Lindman (lata 1905-1911 i 1928-1930). W 1928 roku partia uzyskała najwyższy jak dotąd wynik wyborczy - 28%. Od 1934 roku była to główna partia opozycyjna, od 1938 jako Narodowa Organizacja Prawicy, pomagała socjaldemokratom w rządzeniu w czasie wojny. Od 1952 roku jako Partia Prawicowa, główne ugrupowanie opozycyjne, a od 1969 pod obecną nazwą.
Od 1970 (lider - Gösta Bohman, 1911-1977) partia zaczęła zmieniać swoją orientację z klasycznie konserwatywnej na bardziej liberalną. Od 1976 roku uczestniczyła w pierwszym powojennym rządzie nie-socjaldemokratycznym (który przetrwał do 1982, przewodziła w nim Partia Centrum).
W 1991 roku nowy przywódca Carl Bildt poprowadził partię do zwycięstwa, zostając premierem i tworząc nie-socjalistyczną koalicję rządową do 1994. Rząd ten obciął wydatki socjalne, zredukował podatki i zakończył negocjacje z UE. Potem jednak koalicja utraciła większość, pomimo zwiększenia poparcia dla samej partii w wyborach 1994 i 1998 roku. Nowy lider, Bo Lundgren poprowadził jednak partię do klęski w 2002 roku, po czym zastąpił go Fredrik Reinfeldt.
| |||||||||||
