| Virginia Wade | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Data i miejsce urodzenia | 10 lipca 1945 Bournemouth |
| Wzrost | 170 |
| Masa ciała | 61,2 |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1968 |
| Trener | Jerry Teeguarden |
| Gra pojedyncza | |
| Australian Open | 1972 |
| Wimbledon | 1977 |
| US Open | 1968 |
Sarah Virginia Wade (ur. 10 lipca 1945 w Bournemouth), tenisistka brytyjska.
Wade nauczyła się grać w tenisa w Afryce Południowej, gdzie przeprowadzili sie jej rodzice, gdy miała zaledwie roczek. Jej ojciec objął stanowisko archidiakona Durbanu. Gdy Virginia miała 15 lat, jej rodzina ponownie sprowadziła się do Anglii, a młoda Wade rozpoczęła naukę w szkole dla dziewcząt Tunbridge Wells w Kent. Po ukończeniu szkoły, Virginia udała się na studia matematyczne i fizyczne na uniwersytecie Sussex, kończąc je w roku 1966.
Operując slajsowanym, jednoręcznym backhandem i dobrą grą wolejową, odnosiła wiele sukcesów na nawierzchni trawiastej. Jej kariera trwała kilkadziesiąt lat, występowała na Wimbledonie jeszcze w 1987. W latach 1967-1980 figurowała w czołowej dziesiątce rankingu światowego, w tym jako nr 2 w 1968.
Najbardziej zapamiętane zostało jej zwycięstwo w grze pojedynczej na Wimbledonie w 1977; w stulecie turnieju pokonała w półfinale słynną Amerykankę Chris Evert, a w finale Betty Stöve. Miała wówczas już 32 lata i był to jej 17. Wimbledon; nagrodę wręczała wyjątkowo królowa Elżbieta II, która obchodziła w tym czasie srebrny jubileusz wstąpienia na tron brytyjski.
Odnosiła sukcesy także na innych imprezach wielkoszlemowych. Wygrywała Australian Open w singlu (1972) i deblu (1973); French Open w deblu (1973); US Open w singlu (1968 w kategorii "open") i deblu (1969, 1973, 1975). Kilkakrotnie przegrywała także finały tych turniejów - 1970 finał debla na Wimbledonie, 1969 finał singla amatorek na US Open, 1979 finał debla na French Open; pięciokrotna finalistka debla na US Open (1968 w amatorkach, 1969 w "open", 1970, 1972 i 1976).
Łącznie wygrała 55 turniejów zawodowych; wygrywała m.in. prestiżowe Italian Open na Foro Italico w Rzymie (1971 w grze pojedynczej, 1968, 1971, 1973, 1983 w grze podwójnej; 1970 finalistka debla, 1968 finalistka miksta). W latach 1967-1983 reprezentowała Wielką Brytanię w Pucharze Federacji (zajmuje czołowe miejsca w historii Pucharu pod względem ilości rozegranych pojedynków oraz meczów międzypaństwowych, w których brała udział); 1965-1985 występowała także w Pucharze Wightmana.
Trenerem Wade przez większość kaiery był Jerry Teeguarden, ojciec amerykańskiej tenisistki Pam Teeguarden, zwyciężczyni dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, w latach 1974 i 1977.
W roku 1982 została pierwszą kobietą wybraną do Wimbledon Commitette.
W roku 1983, w wieku 37 lat, wygrała Italian Open w grze podwójnej w parze z Rumunką Virginią Ruzici.
Wade aż dwudziestoczterokrotnie występowała w grze pojedynczej na kortach Wimbledonu, co do dzisiaj zostało nie pobitym rekordem.
W 1989 jej nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Odkąd zakończyła zawodową karierę tenisową Virginia Wade zajmuje się komentowaniem turniejów tenisowych dla stacji BBC.
Spis treści |
| Rok | Turniej | Przeciwniczka w finale | Wynik finału |
| 1968 | US Open |  Billie Jean King | 6-4, 6-2 |
| 1972 | Australian Open |  Evonne Goolagong Cawley | 6-4, 6-4 |
| 1977 | Wimbledon |  Betty Stöve | 4-6, 6-3, 6-1 |
| Rok | Turniej | Partnerka | Przeciwniczki w finale | Wynik finału |
| 1973 | Australian Open | Margaret Smith Court | Kerry Harris Kerry Melville Reid | 6-4, 6-4 |
| 1973 | French Open | Margaret Smith Court |  Françoise Durr Betty Stöve | 6-2, 6-3 |
| 1973 | US Open | Margaret Smith Court | Billie Jean King Rosemary Casals | 3-6, 6-3, 7-5 |
| 1975 | US Open (2) | Margaret Smith Court | Billie Jean King Rosemary Casals | 7-5, 2-6, 7-6 |
| Rok | Turniej | Partnerka | Przeciwniczki w finale | Wynik finału |
| 1969 | US Open | Margaret Smith Court | Françoise Durr Darlene Hard | 0-6, 6-3, 6-4 |
| 1970 | Wimbledon | Françoise Durr | Billie Jean King Rosemary Casals | 6-2, 6-3 |
| 1970 | US Open (2) | Rosemary Casals | Margaret Smith Court Judy Tegart Dalton | 6-3, 6-4 |
| 1972 | US Open (3) | Margaret Smith Court | Françoise Durr Betty Stöve | 6-3, 1-6, 6-3 |
| 1976 | US Open (4) |  Olga Morozowa |  Delina Boshoff Ilana Kloss | 6-1, 6-4 |
| 1979 | French Open | Françoise Durr | Betty Stöve Wendy Turnbull | 3-6, 7-5, 6-4 |
| Turniej | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969 | 1970 | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | Bilans |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | W | 1/4 | A | A | A | A / A | A | A | A | A | A | 2R | 2R | 2R | 1 / 5 |
| Franch Open | A | A | A | A | A | 4R | A | 2R | 1/4 | 1R | 1/4 | 3R | 2R | A | A | A | A | 2R | 3R | 4R | 3R | 1R | 1R | 2R | 0 / 14 |
| Wimbledon | 2R | 2R | 2R | 4R | 2R | 1/4 | 1R | 3R | 4R | 4R | 1/4 | 1/4 | 1/2 | 1/4 | 1/2 | W | 1/2 | 1/4 | 4R | 2R | 2R | 1/4 | 3R | 3R | 1 / 24 |
| US Open | A | A | 4R | 2R | 1/4 | 4R | W | 1/2 | 1/2 | A | 1/4 | 1/4 | 2R | 1/2 | 2R | 1/4 | 3R | 1/4 | 3R | 3R | 1R | 2R | 2R | A | 1 / 20 |
| Bilans | 0 / 1 | 0 / 1 | 0 / 2 | 0 / 2 | 0 / 2 | 0 / 3 | 1 / 2 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 2 | 1 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 2 | 0 / 2 | 1 / 2 | 0 / 2 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 3 / 63 |
A = zawodniczka nie brała udziału w turnieju.
Bilans = stosunek turniejów wygranych do sumy startów.
Nota: Australian Open w roku 1977 odbyło się dwukrotnie, w styczniu i grudniu
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
