Władysław Kozakiewicz

Władysław Kozakiewicz
Data i miejsce urodzenia	8 grudnia 1953 Soleczniki
Dyscypliny	lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska Igrzyska olimpijskie Złoto Moskwa 1980 lekkoatletyka (tyczka) Mistrzostwa Europy Srebro Rzym 1974 tyczka Halowe mistrzostwa Europy Złoto San Sebastián 1977 skok o tyczce Złoto Wiedeń 1979 skok o tyczce Brąz Katowice 1975 skok o tyczce Brąz Mediolan 1982 skok o tyczce

Władysław Kozakiewicz (ur. 8 grudnia 1953 w Solecznikach pod Wilnem) – polski lekkoatleta – tyczkarz i wieloboista. Brat Edwarda.

[edytuj] Kariera sportowa

30 lipca 1980 uzyskał tytuł mistrza olimpijskiego w skoku o tyczce w Moskwie z wynikiem 578 cm – jednocześnie ustanawiając nowy rekord świata. W konkursie olimpijskim stoczył pojedynek z zawodnikiem gospodarzy Konstantinem Wołkowem, kolegą z reprezentacji Tadeuszem Ślusarskim oraz wrogo nastawioną publicznością^{[potrzebne źródło]}.

Pamiętany z powodu gestu, który dwukrotnie^[1] wykonał w stronę gwiżdżących kibiców sowieckich, za co później Rosjanie żądali odebrania medalu^{[potrzebne źródło]} (tzw. gest Kozakiewicza).

Na swoich pierwszych igrzyskach, cztery lata wcześniej w Montrealu, skacząc z kontuzją stopy, zajął w konkursie 11. miejsce.

W 1980 dwukrotnie ustanawiał rekordy świata: wynikami: 572 i 578 cm. W tym też roku wygrał Plebiscyt Przeglądu Sportowego, zostając wybrany na najlepszego sportowca roku w Polsce.

Inne osiągnięcia to: Halowe Mistrzostwo Europy (1977, 1979), wicemistrzostwo Europy na otwartym stadionie (1974) i dwa brązowe medale w hali (1975, 1982).

W czasie swojej kariery 8-krotnie poprawiał rekord Polski, windując go od 532 cm w 1973 do 578 cm. Był też 10-krotnym mistrzem kraju.

W 1985 wyjechał na stałe do Niemiec. Po otrzymaniu obywatelstwa niemieckiego kilkakrotnie wystąpił w turniejach lekkoatletycznych w barwach tego kraju. Wynikiem 5 m i 70 cm poprawił nawet rekord RFN. Wiele lat mieszkał w Elze pod Hannowerem.

Odznaczony m.in. złotym i srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1980). Autor książki Gest Kozakiewicza (1990).

[edytuj] Kariera polityczna

W latach 1998–2002 był radnym Rady Miasta Gdyni, mandat zdobył z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Był w tym czasie z ramienia gdyńskiego samorządu przewodniczącym Komisji Sportu Związku Miast Bałtyckich^[2]. W 2011 roku bezskutecznie kandydował do sejmu z pierwszego miejsca stołecznej listy Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Sylwetka w Polskim Portalu Olimpijskim PKOl

e Polscy medaliści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Moskwa 1980 Złoto: Jan Kowalczyk • Władysław Kozakiewicz • Bronisław Malinowski Srebro: Indywidualnie: Roman Bierła • Jan Dołgowicz • Urszula Kielan • Czesław Lang • Józef Lipień • Paweł Skrzecz • Władysław Stecyk • Andrzej Supron • Tadeusz Ślusarski • Jacek Wszoła Drużynowo: Janusz Bobik • Wiesław Hartman • Jan Kowalczyk • Marian Kozicki (jeździectwo) • Leszek Dunecki • Zenon Licznerski • Marian Woronin • Krzysztof Zwoliński (lekkoatletyka) • Ludomir Chronowski • Piotr Jabłkowski • Andrzej Lis • Mariusz Strzałka • Leszek Swornowski (szermierka) • Małgorzata Dłużewska • Czesława Kościańska (wioślarstwo) Brąz: Indywidualnie: Kazimierz Adach • Aleksander Cichoń • Agnieszka Czopek • Tadeusz Dembończyk • Krzysztof Kosedowski • Lucyna Langer • Janusz Pawłowski • Tadeusz Rutkowski • Jerzy Rybicki • Adam Sandurski • Marek Seweryn • Kazimierz Szczerba • Barbara Wysoczańska Drużynowo: Lech Koziejowski • Adam Robak • Marian Sypniewski • Bogusław Zych (szermierka) • Ryszard Kubiak • Grzegorz Nowak • Ryszard Stadniuk • Grzegorz Stellak • Adam Tomasiak (wioślarstwo)