| Władysław Oporowski | ||
| prymas Polski i Litwy | ||
| Kraj działania | ||
| Data i miejsce urodzenia | 1395 Oporów | |
| Data i miejsce śmierci | 11 marca 1453 Oporów | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1449 - 1453 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Nominacja biskupia | 1434 | |
| Sakra biskupia | 1434 | |
Władysław z Oporowa herbu Sulima (ur. ok. 1395 w Oporowie, zm. 2 grudnia 1453 w Oporowie) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski w latach 1449-1453, biskup kujawski 1434-1449, podkanclerzy koronny.
Był drugim synem wojewody łęczyckiego Mikołaja z Oporowa herbu Sulima. Uzyskał wykształcenie uniwersyteckie (w Padwie) i tytuł naukowy doktora dekretów. Profesor na wydziale prawa i rektor Uniwersytetu Krakowskiego (1426). Pracował w kancelarii królewskiej Władysława II Jagiełły, z czasem uzyskując urząd podkanclerzego Królestwa Polskiego (1429-1434). Był jednym z najważniejszych współpracowników króla w polityce zagranicznej. Wraz z Mikołajem Kiczką, uczestniczył w 1422 w procesie rzymskim toczącym się pomiędzy Polską a Zakonem krzyżackimi. Piastował różne beneficja i urzędy kościelne, z których najważniejsze to: biskupstwo włocławskie (1434-1449) i arcybiskupstwo gnieźnieńskie (1449-1453). Jako arcybiskup gnieźnieński i prymas stał przez 4 lata na czele kościoła polskiego. Był fundatorem gotyckiego zamku w Oporowie koło Kutna, gdzie zmarł 11 marca 1453 r.[1]
| Poprzednik Wincenty Kot | Prymas Polski i Litwy 1449 - 1453 | Następca Jan Sprowski |