| Władysław Rubin | ||
| kardynał prezbiter | ||
| ||
| Kraj działania | Watykan | |
| Data i miejsce urodzenia | 20 września 1917 Toki | |
| Data i miejsce śmierci | 28 listopada 1990 Rzym | |
| sekretarz Synodu Biskupów | ||
| Okres sprawowania | 1967–1979 | |
| prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich | ||
| Okres sprawowania | 1980–1985 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 30 czerwca 1946 | |
| Nominacja biskupia | 17 listopada 1964 | |
| Sakra biskupia | 29 listopada 1964 | |
| Kreacja kardynalska | 30 czerwca 1979 Jan Paweł II | |
| Kościół tytularny | S. Maria in Via Lata | |
| Odznaczenia | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||
| Data konsekracji | 29 listopada 1964 | ||||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||||
| Współkonsekratorzy | Karol Wojtyła Stefan Bareła | ||||||
| |||||||
Władysław Rubin (ur. 20 września 1917 w Tokach, zm. 28 listopada 1990 w Rzymie) – polski biskup rzymskokatolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1964–1979, sekretarz Synodu Biskupów w latach 1967–1979, prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich w latach 1980–1985, kardynał od 1979.
Spis treści |
Uczęszczał do gimnazjum w Tarnopolu, które ukończył w 1935. Po zdaniu egzaminu dojrzałości wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. Przerwał jednak naukę w seminarium i wstąpił do Szkoły Podchorążych w Tarnopolu, następnie studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, po czym próbował przedostać się do Rumunii, jednak został schwytany przez Sowietów i uwięziony. Był przerzucany z więzienia do więzienia, w końcu zesłany do Archangielska i przydzielony do ciężkiej pracy przy karczowaniu lasu. Po powstaniu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR wstąpił w ich szeregi.
Po opuszczeniu ZSRR został skierowany do Bejrutu, gdzie w latach 1943–1946 studiował teologię na Uniwersytecie św. Józefa. 30 czerwca 1946 otrzymał święcenia kapłańskie w Bejrucie i został duszpasterzem uchodźców polskich, a szczególnie młodzieży i studentów. Następnie udał się na studia do Rzymu (1949–1952). Uzyskał doktorat z prawa na Uniwersytecie Gregoriańskim. Ukończył też Studia Rotalne. W 1953 został mianowany przez Kongregację Konsystorialną duszpasterzem Polaków. Następnie objął stanowisko rektora Kolegium Polskiego w Rzymie. Pełnił tę funkcję w latach 1959–1964.
W 1964 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym Serty. 29 listopada 1964 otrzymał sakrę biskupią z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, abpa Karola Wojtyły i bpa Stefana Bareły. Po śmierci bpa Józefa Gawliny został delegatem prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego do opieki nad emigracją i uchodźstwem polskim (1964–1980). Objął stanowisko rektora kościoła i hospicjum św. Stanisława w Rzymie.
W latach 1967–1979 był sekretarzem generalnym Synodu Biskupów. W latach 1967–1977 kierował pracami pięciu zgromadzeń ogólnych i dwóch nadzwyczajnych.
30 czerwca 1979 papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej. W latach 1980–1985 pełnił funkcję prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. Wielokrotnie w swoich wystąpieniach i opracowaniach poruszał tematykę związaną z kultem Miłosierdzia Bożego[1].
Zmarł po ciężkiej chorobie w Rzymie, pochowany w krypcie katedry lubaczowskiej.
10 października 1990 prezydent RP na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski nadał mu Order Orła Białego.
| ||||||||
| ||||||||||||||||