Włodzimierz Lubański

Włodzimierz Lubański
Imię i nazwisko	Włodzimierz Leonard Lubański
Data i miejsce urodzenia	28 lutego 1947 Gliwice, Polska
Pseudonim	Włodek
Pozycja	napastnik
Wzrost	178 cm
Masa ciała	76 kg
Kariera seniorska
Lata	Klub	M (G)
1963-1975 1975-1982 1982-1983 1983-1985	Górnik Zabrze KSC Lokeren Valenciennes FC Stade Quimper	234 (155) 192 (82) 31 (28) 58 (14)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1963-1980	Polska	75 (48)

Dorobek medalowy

Igrzyska olimpijskie Złoto Monachium 1972 Piłka nożna Odznaczenia

Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz, wielokrotny reprezentant Polski, przez wiele lat związany z klubem piłkarskim Górnik Zabrze; środkowy napastnik. Mistrz olimpijski. W oficjalnych spotkaniach w reprezentacji Polski rozegrał 75 spotkań, strzelił 48 goli.

[edytuj] Biografia

[edytuj] Klub

Lubański zaczynał karierę w Sośnicy Gliwice (1957-1958), gdzie jego ojciec był prezesem. W 1962 r., w 15 roku życia, został piłkarzem zabrzańskiego Górnika. Debiutował w pierwszej lidze w meczu z Arkonią Szczecin. Grał tam u boku takich piłkarzy jak Ernest Pohl czy Stefan Florenski. Z tym klubem był siedmiokrotnie mistrzem Polski, a sześciokrotnie zdobył Puchar Polski. Cztery razy był królem strzelców polskiej ligi. Dwukrotnie (1969, 1970) wybrany Piłkarzem Roku, zdobywca Złotych Butów w 1972 r.

W 1970 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Zdobywców Pucharów (najlepszy wynik polskiego klubu w dziejach), gdzie Górnik przegrał z Manchesterem City. Do historii przeszedł zwłaszcza dramatyczny półfinał z AS Roma, nierozstrzygnięty mimo rozegrania trzeciego meczu i dogrywki, w którym o awansie decydował rzut monetą. Lubański, z siedmioma strzelonymi bramkami, był najskuteczniejszym zawodnikiem turnieju.

Od 1975 występował w belgijskim klubie KSC Lokeren, którego był podporą przez 7 sezonów. Rozegrał tam 196 meczów i zdobył 82 bramki^[1]. W 1981 doszedł razem z drużyną do ćwierćfinału pucharu UEFA oraz do półfinału Pucharu Belgii, przegranego ze Standardem Liege. W 1983 r., grając we francuskim Valenciennes FC, gdzie trenerem był jego były kolega klubowy, Erwin Wilczek, został królem strzelców II ligi francuskiej. Karierę skończył w 1986 r. w klubie K.R.C. Mechelen.

[edytuj] Reprezentacja

W 1961 r. został powołany do kadry narodowej juniorów. W reprezentacji seniorów zadebiutował - razem z Zygfrydem Szołtysikiem - niedługo później, 4 września 1963 w Szczecinie, jako najmłodszy do dziś debiutant w historii (strzelił gola w wygranym 9:0 meczu z Norwegią). Z reprezentacją zdobył na igrzyskach olimpijskich w 1972 roku złoty medal olimpijski jako kapitan drużyny.

W eliminacjach do mistrzostw świata 1974 w wygranym 2:0 meczu z Anglią w Chorzowie zdobył gola, ale doznał groźnego urazu kolana (po faulu Roya McFarlanda), który wykluczył go z występu w mistrzostwach. O powrót do sportu walczył przez dwa lata, w kadrze pojawił się dopiero w 1976 r. W 1978 r. brał udział w Mistrzostwa Świata w Argentynie, gdzie polska kadra zajęła 5.-6. miejsce.

W reprezentacji po raz ostatni wystąpił w 1980 r. w towarzyskim spotkaniu z Czechosłowacją w Chorzowie; w 75. występie zdobył wtedy swojego 48. gola - co jest do dzisiaj rekordem kraju.

Siódmy piłkarz Europy w ankiecie France Football w 1972 r. Dwukrotnie wystąpił w zespole gwiazd (podczas benefisu Jaszyna i meczu Europa-Ameryka Południowa). W 1978 r. otrzymał nagrodę Fair play UNESCO. W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA^[2] (w meczach pucharowych zdobył 31 goli)^[3].

[edytuj] Po zakończeniu kariery

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie mieszka do dziś. Ukończył belgijską szkołę trenerską i przez kilka lat szkolił młodzież w Mechelen. W 1990 r. założył firmę "Lubański Sport-Menagment", a od 1994 ma menedżerską licencję FIFA. Obecnie jest menedżerem sportowym i drugim trenerem Lokeren. Komentuje także mecze polskiej reprezentacji w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.

Zna sześć języków obcych: rosyjski, czeski, niderlandzki, francuski, niemiecki, angielski i nieco serbski. W życiu prywatnym jest mężem Grażyny Lubańskiej i ojcem dwojga dzieci, syna Michała i córki Małgorzaty. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.

Powstało o nim kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990, Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008).

Za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego został w 1997 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski ^[4]

[edytuj] Kariera sportowa

[edytuj] Występy klubowe

[edytuj] Historia klubowa

• Górnik Sośnica: ? - 1958
• GKS Gliwice: 1958-1962
• Górnik Zabrze: 1963-1975
• KSC Lokeren (Belgia): 1975-1982
• Valenciennes FC (Francja): 1982-1984
• Stade Quimper (Francja): 1984
• Racing Mechelen (Belgia): 1985.

[edytuj] Sukcesy

Górnik Zabrze

• Mistrzostwo Polski (7) : 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972
• Puchar Polski (6) : 1965, 1968, 1969, 1970, 1971
• Król Strzelców Ligi Polskiej (4) : 1966, 1967, 1968, 1969
• Piłkarz Roku (2) : 1967, 1970
• Złote Buty (1) : 1972

Reprezentacja Polski

• Mistrzostwo Olimpijskie (1) : 1972

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Mecze w reprezentacji Polski

[edytuj] Pobyt w Polsce

• 395 meczów
  • 80 → Reprezentacja Polski
  • 234 → Liga Polska
  • 35 → Puchar Polski
  • 43 → Europejskie puchary (Puchar Europy, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar UEFA)
  • 3 → Puchar Intertoto, Puchar Ligi Polskiej

• 278 bramek
  • 50 → Reprezentacja Polski
  • 155 → Liga Polska
  • 40 → Puchar Polski
  • 30 → Europejskie puchary (Puchar Europy, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar UEFA)
  • 3 → Puchar Intertoto, Puchar Ligi Polskiej

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Włodzimierz Lubański

• Kariera
• Historia Górnika Zabrze
• Polski Komitet Olimpijski: Włodzimierz Lubański – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl (pol.). www.olimpijski.pl. [dostęp 7 czerwca 2011].
• Włodzimierz Lubański Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 7 czerwca 2011].

e Skład reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich 1972 1 Kostka • 2 Szymanowski • 3 Gorgoń • 4 Anczok • 5 Ćmikiewicz • 6 Maszczyk • 7 Szymczak • 8 Szołtysik • 9 Deyna • 10 Lubański • 11 Gadocha • 12 Kmiecik • 13 Kraska • 14 Ostafiński • 15 Lato • 16 Marx • 17 Jarosik • 18 Szeja • 19 Gut • trener: Górski

e Polscy medaliści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Monachium 1972 Złoto: Indywidualnie: Jan Szczepański • Władysław Komar • Zygmunt Smalcerz • Józef Zapędzki • Witold Woyda Drużynowo: Zygmunt Anczok • Lesław Ćmikiewicz • Kazimierz Deyna • Robert Gadocha • Zbigniew Gut • Jerzy Gorgoń • Andrzej Jarosik • Kazimierz Kmiecik • Hubert Kostka • Jerzy Kraska • Grzegorz Lato • Włodzimierz Lubański • Joachim Marx • Zygmunt Maszczyk • Marian Ostafiński • Marian Szeja • Zygfryd Szołtysik • Antoni Szymanowski • Ryszard Szymczak (piłka nożna) • Marek Dąbrowski • Arkadiusz Godel • Jerzy Kaczmarek • Lech Koziejowski • Witold Woyda (szermierka) Srebro: Indywidualnie: Wiesław Rudkowski • Antoni Zajkowski • Irena Szydłowska • Norbert Ozimek Drużynowo: Edward Barcik - Lucjan Lis - Stanisław Szozda - Ryszard Szurkowski (kolarstwo) Brąz: Indywidualnie: Leszek Błażyński • Janusz Gortat • Ryszard Katus • Irena Szewińska • Zbigniew Kaczmarek • Kazimierz Lipień • Czesław Kwieciński Drużynowo: Rafał Piszcz • Władysław Szuszkiewicz (kajakarstwo) • Andrzej Bek • Benedykt Kocot (kolarstwo)

e Skład reprezentacji Polski na Mundialu 1978 1 Tomaszewski • 2 Mazur • 3 Maculewicz • 4 Szymanowski • 5 Nawałka • 6 Gorgoń • 7 Iwan • 8 Kasperczak • 9 Żmuda • 10 Rudy • 11 Masztaler • 12 Deyna • 13 Kupcewicz • 14 Justek • 15 Kusto • 16 Lato • 17 Szarmach • 18 Boniek • 19 Lubański • 20 Wójcicki • 21 Kukla • 22 Kostrzewa • trener: Gmoch