Walc jest tańcem wirowym pochodzenia niemieckiego, o umiarkowanym tempie, w metrum 3/4. Za prototyp walca uchodzą tzw. taniec niemiecki (niem. Deutscher Tanz, Deutsche) w takcie 3/8 oraz pokrewne mu lendler, Steirischer (zwany w Polsce sztajerkiem), Dreher, czyli obracany, oraz Roller, czyli toczony.
Walc był początkowo tańcem podmiejskim; tańczono go tylko w podrzędnych lokalach. Tempo tańca początkowo było wolne, wirowano na jak najmniejszej przestrzeni, czyli w miejscu i to uchodziło za dowód kunsztu tanecznego. Z przedmieść walc wkroczył do sal balowych i do salonów mieszczańskich, a nawet arystokracji (1786), wówczas gdy po raz pierwszy na scenie teatru wiedeńskiego odtańczono walca w operze La cosa rara V Martina y Solera (1756-1806); wcześniej w 1784, w Paryżu, A.E.M. Gretry wprowadził rytm walca do finału swojej opery Richard Coeur de Leon.
Swoje powodzenie walc zawdzięcza przede wszystkim muzyce takich kompozytorów jak Koch, Lanner i dwaj Straussowie (ojciec i syn).
Zobacz też:
