Wesley Clark

Wesley Kanne Clark
gen. Wesley Kanne Clark
generał
Data i miejsce urodzenia	23 grudnia 1944 Chicago
Przebieg służby
Lata służby	1966–2000
Siły zbrojne	United States Army
Stanowiska	d-ca 1. Dywizji Pancernej, Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie
Główne wojny i bitwy	Wietnam, Bośnia i Hercegowina Kosowo
Odznaczenia

Multimedia w Wikimedia Commons

Gen. Wesley Clark podczas konferencji prasowej w 2000

Wesley Kanne Clark (ur. 23 grudnia 1944 w Chicago) – generał armii amerykańskiej w stanie spoczynku, w latach 1997–2000 naczelny dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie, w roku 1999 dowódca operacji Allied Force wojsk NATO w Kosowie.

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Dzieciństwo i młodość

Pradziadek Clarcka pochodził z rodziny żydów białoruskich. Ojciec Wesley Clarka Benjamin J. Kanne studiował prawo na uniwersytecie w Chicago i był w narodowych siłach rezerwy. W czasie I wojny światowej nie odbył żadnej misji bojowej spędzając ten czas w Chicago. W 1932 roku został delegatem na kongres wyborczy Partii Demokratycznej. Wesley Kanne Clark urodził się 23 grudnia 1944 w Chicago. Jego ojciec zmarł 6 grudnia 1948. Po śmierci ojca Weasley i jego matka z uwagi na mniejsze koszty przenieśli się do Little Rock, w Arkansas.

[edytuj] Kariera wojskowa

2 lipca 1962 roku wstąpił do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point. 21 maja 1969 roku został wysłany na wojnę wietnamską. Służył tam w ramach 1 Dywizji Piechoty. Pracował w sztabie przy planowaniu operacji wojskowych. Za swoje zasługi został odznaczony Brązową Gwiazdą. Objął dowództwo kompanii, na którą składały się 1 Batalion, 16 Dywizja Piechoty, 1 Dywizja Piechoty. W lutym Clark rozkazał żołnierzom zorganizowanie kontrofensywy przeciwko oddziałom Wietkongu. Podczas kontrataku został ranny w prawe biodro, prawe ramię, prawą dłoń i prawe kolano. Został przewieziony do Valley Forge Army Hospital w Phoenixville w Pensylwanii. Za walkę został odznaczony Srebrną Gwiazdą. Podczas służby w Wietnamie urodził mu się syn. Sam Clark przeszedł na katolicyzm.

[edytuj] Po Wietnamie

W 1975 Clark został mianowany członkiem budżetowej komisji w Białym Domu, był także asystentem Jamesa Thomasa Lynna. Clark zwrócił się o pomoc dla weteranów, którzy uczestniczyli w Wojnie wietnamskiej. Doprowadził do upamiętnienia weteranów na pomniku Vietnam Veterans Memorial. Od sierpnia 1976 do lutego 1978 był dowódcą amerykańskiej 1. Dywizji Pancernej. Za swoją służbę został odznaczony Meritorious Service Medal. Od lutego 1978 do czerwca 1979 był asystentem Alexandra Haiga.

[edytuj] Operacje bałkańskie

W związku z wybuchem konfliktu w Bośni, w latach 1994-1998 sprawował funkcję dyrektora planowania strategicznego i polityki Połączonych Sztabów w amerykańskim Departamencie Obrony. Do jego zadań należało zbieranie informacji o przebiegu oraz o sposobach rozwiązania konfliktu. W roku 1995 był wiodącym wojskowym negocjatorem w rozmowach pokojowych^[1], które doprowadziły do zawarcia kończącego trzyletnią wojnę domową w Bośni i Hercegowinie pokoju w Dayton. W 1997 został głównodowodzącym wojskami NATO w Europie. Na czas jego dowodzenia siłami NATO w Europie przypadła eskalacja kosowsko-serbskiego konfliktu o jugosłowiańską porowincję Kosowo. Między 24 marca a 20 czerwca 1999 roku sprawował najwyższe dowództwo wojskowe w zakończonej sukcesem natowskiej operacji powietrznej Allied Force nad Federalną Republiką Jugosławii, która zakończyła kilkuletnią wojnę domową o tą prowincję. W 2000 roku przeszedł w stan spoczynku.

[edytuj] Kariera w cywilu

W 2004 ubiegał się o nominację Partii Demokratycznej na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Wycofał się z ubiegania o nominację przekazując głosy Johnowi Kerr'emu.