Wielka trójka – termin którym określa się najczęściej przywódców trzech światowych mocarstw alianckich (bez Francji) spotykających się w czasach II wojny światowej na trzech konferencjach międzynarodowych – kolejno: teherańskiej (1943) oraz jałtańskiej i poczdamskiej (obie w 1945), na których dyskutowano wojenne zobowiązania sojusznicze oraz kształt przyszłego porządku światowego po pokonaniu państw Osi. Termin ten ma także odniesienia do innych wydarzeń w polityce globalnej.
Spis treści |
W jej skład wchodzili:
Inną "wielką trójkę" w czasie II wojny światowej tworzyli przywódcy trzech państw zebrani na konferencji kairskiej w 1943 r.:
Określenia tego (lub też: "Gruba trójka") używa się także w odniesieniu do przywódców zwycięskich światowych mocarstw, będących autorami kończącego I wojnę światową traktatu wersalskiego w 1919 roku.
Byli to:
Razem z premierem Włoch, Vittorio Emanuele Orlando tworzyli oni na paryskiej konferencji pokojowej (w połowie stycznia 1919) tzw. "wielką czwórkę"[1]
Parag Khanna, amerykański politolog, twierdzi że świat staje się areną wpływu trzech największych mocarstw : USA, Chin, Unii Europejskiej, których równowaga i wzajemne ścieranie się wpływów ma zastąpić dotychczasową hegemonię USA[2]
