| Wielkanoc Zmartwychwstanie Pańskie | |
Zmartwychwstanie Chrystusa | |
| Dzień | ruchomy |
| Typ święta | chrześcijańskie uroczystość liturgiczna |
| Podobne święta | Pesach |
Wielkanoc, Pascha, Niedziela wielkanocna, Zmartwychwstanie Pańskie — najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa[1], obchodzone przez Kościoły chrześcijańskie wyznające Nicejskie Credo (325 r.).
Spis treści |
Według nauczania prawosławnego patriarchy Konstantynopola Bartłomieja tajemnica Wielkanocy nierozdzielnie związana jest z tajemnicą Wielkiego Piątku. Cały Kościół najpierw umiera, ukrzyżowany jest z Chrystusem, aby z nim zmartwychwstać[2]. Prawosławie celebruje Paschę (Wielkanoc) w ciągłości z Kościołem pierwszych wieków i jest ona w centrum jego wiary i kultu. Wokół zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią, skupia się cała liturgia i cała teologia prawosławna. Zwycięstwo Chrystusa rozumiane jest jako duchowo urzeczywistniające się w każdym pokoleniu:
Wierni Kościołów wyrastających z nurtu Reformacji spotykają się na uroczystych nabożeństwach, aby cieszyć się z pamiątki zmartwychwstania Jezusa, aby wspólnie wielbić Boga, czytać i rozważać jego słowo zapisane w Piśmie Świętym. Dzień ten jest dniem radości i śpiewu, w zależności od Kościoła różnie celebrowany, jednak wszędzie mający radosny i podniosły charakter.
Poprzedzający ją tydzień, stanowiący okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskiej wydarzeń, nazywany jest Wielkim Tygodniem. Ostatnie trzy doby tego tygodnia: Wielki Czwartek (wieczór), Wielki Piątek, Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania znane są jako Triduum Paschalne (Triduum Paschale). W chrześcijaństwie wprawdzie każda niedziela jest pamiątką zmartwychwstania Chrystusa, ale Niedziela Zmartwychwstania jest z nich najbardziej uroczysta.
Podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 14 nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 14 nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Wielkanoc jest więc świętem ruchomym: może wypaść najwcześniej 22 marca, zaś najpóźniej 25 kwietnia. Z datą Wielkanocy powiązany jest termin większości ruchomych świąt ogólnochrześcijańskich i katolickich, m.in.: Środa Popielcowa, wielki post, Triduum Paschalne, Wniebowstąpienie Pańskie, Zesłanie Ducha Świętego, Boże Ciało i inne. Po wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego znów pojawiły się odmienności: w prawosławiu Wielkanoc obchodzi się bowiem zgodnie z kalendarzem juliańskim.
Ostatnio niektóre środowiska chrześcijańskie postulują ustanowienie Wielkanocy, jako święta niezależnego od faz księżyca. Między innymi proponuje się obchodzenie Wielkanocy zawsze w drugą niedzielę kwietnia, czyli pomiędzy 8. a 14. Inna opcja to propozycja utrzymywania siedmiu niedziel pomiędzy Świętem Trzech Króli a Środą Popielcową. Daje ona również termin pomiędzy 8 a 14 kwietnia z wyjątkiem roku przestępnego, w którym Wielkanoc przypadłaby na 7 kwietnia.
Własny sposób ustalania daty Wielkanocy stosowano we wczesnym średniowieczu w Kościele iroszkockim i Kościele starobrytyjskim.
Wielka Niedziela jest pierwszym dniem wielkanocnego okresu świątecznego zwanego oktawą wielkanocną. Okres wielkanocny rozpoczyna się wigilią wielkanocną. Czas wielkanocnej radości trwa w liturgii 50 dni i kończy się niedzielą Zesłania Ducha Świętego. W 40. dniu (czwartek) obchodzona jest uroczystość Wniebowstąpienia Pana Jezusa[4].
| Rok | Zachód | Wschód |
|---|---|---|
| 1982 | 11 kwietnia | 18 kwietnia |
| 1983 | 3 kwietnia | 8 maja |
| 1984 | 22 kwietnia | |
| 1985 | 7 kwietnia | 14 kwietnia |
| 1986 | 30 marca | 4 maja |
| 1987 | 19 kwietnia | |
| 1988 | 3 kwietnia | 10 kwietnia |
| 1989 | 26 marca | 30 kwietnia |
| 1990 | 15 kwietnia | |
| 1991 | 31 marca | 7 kwietnia |
| 1992 | 19 kwietnia | 26 kwietnia |
| 1993 | 11 kwietnia | 18 kwietnia |
| 1994 | 3 kwietnia | 1 maja |
| 1995 | 16 kwietnia | 23 kwietnia |
| 1996 | 7 kwietnia | 14 kwietnia |
| 1997 | 30 marca | 27 kwietnia |
| 1998 | 12 kwietnia | 19 kwietnia |
| 1999 | 4 kwietnia | 11 kwietnia |
| 2000 | 23 kwietnia | 30 kwietnia |
| 2001 | 15 kwietnia | |
| 2002 | 31 marca | 5 maja |
| 2003 | 20 kwietnia | 27 kwietnia |
| 2004 | 11 kwietnia | |
| 2005 | 27 marca | 1 maja |
| 2006 | 16 kwietnia | 23 kwietnia |
| 2007 | 8 kwietnia | |
| 2008 | 23 marca | 27 kwietnia |
| 2009 | 12 kwietnia | 19 kwietnia |
| 2010 | 4 kwietnia | |
| 2011 | 24 kwietnia | |
| 2012 | 8 kwietnia | 15 kwietnia |
| 2013 | 31 marca | 5 maja |
| 2014 | 20 kwietnia | |
| 2015 | 5 kwietnia | 12 kwietnia |
| 2016 | 27 marca | 1 maja |
| 2017 | 16 kwietnia | |
| 2018 | 1 kwietnia | 8 kwietnia |
| 2019 | 21 kwietnia | 28 kwietnia |
| 2020 | 12 kwietnia | 19 kwietnia |
| 2021 | 4 kwietnia | 2 maja |
| 2022 | 17 kwietnia | 24 kwietnia |
| 2023 | 9 kwietnia | 16 kwietnia |
| 2024 | 31 marca | 5 maja |
| 2025 | 20 kwietnia | |
W kościołach zachodnich Wielkanoc przypada w pierwszą niedzielę po pierwszej kościelnej pełni Księżyca (tzw. Paschalna pełnia Księżyca) przypadającej po 21 marca, oznacza to, że Wielkanoc wypada pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia (włącznie). Daty kościelnej pełni Księżyca zostały wyznaczone i stabelaryzowane w czasie Soboru Nicejskiego w 325 roku n.e. Kościelna pełnia Księżyca różni od astronomicznej.
Według kalendarza gregoriańskiego w bieżącym roku Wielkanoc wypada 8 kwietnia 2012.
Według kalendarza juliańskiego w bieżącym roku Wielkanoc wypada 2 kwietnia 2012 (data juliańska; dla uzyskania daty gregoriańskiej należy dodać 13 dni).
Powyższe daty otrzymano metodą Meeusa/Jonesa/Butchera.
Sposób obliczenia tej daty został podany przez niemieckiego matematyka C. F. Gaussa.
Do obliczeń potrzebne są dwie liczby A i B. Ich wartości odczytujemy z poniższej tabeli:
| Lata | A | B | Wyjątki (rok) | |
|---|---|---|---|---|
| I rodzaju | II rodzaju | |||
| 33 - 1582 | 15 | 6 | brak | brak |
| 1583 - 1699 | 22 | 2 | 1609 | brak |
| 1700 - 1799 | 23 | 3 | brak | brak |
| 1800 - 1899 | 23 | 4 | brak | brak |
| 1900 - 2099 | 24 | 5 | 1981, 2076 | 1954, 2049 |
| 2100 - 2199 | 24 | 6 | 2133 | 2106 |
| 2200 - 2299 | 25 | 0 | 2201, 2296 | brak |
| 2300 - 2399 | 26 | 1 | brak | brak |
| 2400 - 2499 | 25 | 1 | 2448 | brak |
| 2500 - 2599 | 26 | 2 | brak | brak |
| 2600 - 2699 | 27 | 3 | 2668 | brak |
| 2700 - 2899 | 27 | 4 | 2725, 2820 | brak |
| 2900 - 2999 | 28 | 5 | brak | brak |
Należy pamiętać, że do 1582 roku obowiązywał kalendarz juliański. Wartości A i B tyczą się więc w innych latach wyłącznie kalendarza gregoriańskiego.
Następnie należy wykonać 6 kroków:
Jeżeli data wypadnie powyżej 31 marca, należy ją przeliczyć na odpowiedni dzień kwietnia. Można też sprawdzić, czy d + e < 10. Jeśli tak, to Wielkanoc jest (d + e + 22) marca. Jeśli nie, to (d + e - 9) kwietnia.
Od powyższej reguły istnieją wyjątki:
Jak można było zauważyć, lata, w których występują dane wyjątki do roku 2999 podane są w powyższej tabeli współczynników A i B dla określonych przedziałów czasowych.
Przykładowo wyznaczymy datę Wielkanocy w roku 2008.
Jeśli chodzi o kalendarz juliański, to wystarczy zawsze brać za A 15, a za B 6.
Przykład dla 1928 roku:
Wielkanoc w roku 1928 według kalendarza juliańskiego wypadała więc na 33 dzień licząc od 1 marca, czyli 2 kwietnia.
Ten sposób został przedstawiony przez Jeana Meeusa w jego książce Astronomical Algorithms w 1991 roku. Może być uznany za lepszy od tego poprzedniego, ponieważ nie wymaga żadnych cyfr dla określonego zakresu czasu i nie ma od niego wyjątków. Wystarczy podać dowolny rok.
I tak:
Przykład dla roku 2012:
Wielkanoc w 2012 roku wypada więc 8 kwietnia (według kalendarza gregoriańskiego).
Jean Meeus w swojej książce Astronomical Algorithms prezentuje także odpowiedni algorytm dla kalendarza juliańskiego.
Tak więc:
Przykład dla roku 2012:
Wielkanoc w roku 2012 według kalendarza juliańskiego wypada więc 2 kwietnia.
Z obchodami świąt wielkanocnych związanych jest wiele zwyczajów ludowych (z których część wywodzi się ze starosłowiańskiego święta Jarego): śniadanie wielkanocne, pisanki, święcone, śmigus-dyngus, dziady śmigustne, Rękawka, Emaus, walatka, z kurkiem po dyngusie, Siuda Baba, wieszanie Judasza, pogrzeb żuru i śledzia, pucheroki, palma wielkanocna, Jezusek Palmowy.
| ||||||||||||||||