| Wiszniów | |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | lubelskie |
| Powiat | hrubieszowski |
| Gmina | Mircze |
| Liczba ludności | 860 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 84 |
| Kod pocztowy | 22-530 |
| Tablice rejestracyjne | LHR |
Położenie na mapie Polski   Wiszniów | |
| Na mapach: | |
Wiszniów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś głównie o charakterze rolniczym i sadowniczym. Znajduje się tam również cenny zabytek (według dawnej klasyfikacji był on zabytkiem klasy zerowej), kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa z 1850 r. Pierwotnie była to cerkiew unicka, następnie prawosławna obecnie kościół parafialny rzymskokatolicki. Znajduje się tam osiedle bloków mieszkalnych.
Już w II połowie w. XVII istniała w Wiszniowie parafia unicka, do której należały filie Radostów i Wereszyn. Przestała ona istnieć po r. 1875 wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, powstała natomiast parafia prawosławna. Katolicy obrządku łacińskiego należeli do parafii Nabróż. Parafia łacińska w Wiszniowie została erygowana, 5 VII 1922 r., przez bp. lubelskiego Mariana Fulmana. Jako uposażenie otrzymała 7 ha ziemi ornej. Parafię włączono do dekanatu tyszowieckiego, obecnie należy do dekanatu łaszczowskiego.
Dawna cerkiew parafii greckokatolickiej, pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela, obecnie kościół parafialny pw. św. Stanisława bpa. Cerkiew parafialna, wzmiankowana w r. 1669, obecna wzniesiona w r.1850; zamieniona ok. r. 1875 na prawosławną; świątynia odnowiona i przekształcona, z zatarciem cech stylowych w r. 1922. W r. 1954 i 1987 przeprowadzono remont dachu.
Kościół orientowany. Drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany. Trójdzielny: prezbiterium prostokątne z zakrystią od północy, nawa znacznie szersza, wydłużona, oraz babiniec, równej szerokości z prezbiterium. Przy babińcu od strony zachodniej wieża z dwiema lokalnościami po bokach, znacznie szersza od babińca. Wewnątrz strop, wsparty w nawie na czterech słupach. Dachy dwuspadowe nad prezbiterium i babińcem, nad nawą czterospadowy z obszerną czworoboczną wieżyczką na sygnaturkę, namiotowy nad wieżą, pulpitowy nad zakrystią, kryte eternitem. Ołtarz główny i dwa boczne o cechach barokowych i rokokowych. Ołtarze boczne (Najświętszego Serca Pana Jezusa i MB Nieustającej Pomocy) przywieziono w r. 1952 z parafii Chrobrowo (archidiecezja lwowska). Kościół malowany, w r. 1962, przez Irenę Kondracką z Lublina. Chrzcielnica drewniana, zwykła, została wykonana przez stolarza z Radostowa. Dwa feretrony o charakterze barokowym, z w. XIX. Sześć lichtarzy cynowych z r. 1765, 4 obrazy z w. XVIII i XIX, krucyfiks z w. XVIII. Oprócz tego: obraz św. Stanisława bm (w głównym ołtarzu), Miłosierdzia Bożego (obok bocznego ołtarza), św. Teresy od Dzieciątka Jezus (w prezbiterium).
Inne obiekty sakralne istniejące na terenie parafii:
1. Figury przydrożne w Radostowie: 1. na czworobocznym ceglanym postumencie ceglana niska kolumna z kamienną rzeźbą Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, późnobarokowa zapewne z 4. ćw. w. XVIII; 2. Na ceglanym postumencie kamienna rzeźba św. Jana Nepomucena z w. XVIII/XIX.
| ||||||||||
