| Witalij Ginzburg | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 4 października 1916 roku Moskwa |
| Data i miejsce śmierci | 8 listopada 2009 roku Moskwa |
Witalij Łazarewicz Ginzburg (ros. Виталий Лазаревич Гинзбург, ur. 4 października 1916 w Moskwie, zm. 8 listopada 2009 tamże) – rosyjski fizyk teoretyk i astrofizyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 2003 roku[1].
Spis treści |
Urodził się w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Jego ojciec, Łazar Jefimowicz Ginzburg (1863–1942), był inżynierem, absolwentem Uniwersytetu Technicznego w Rydze. Jego matka, Augusta Beniaminowna Ginzburg (z domu Wildauer) (1882–1920), była lekarzem, pochodziła z Jełgawy w guberni kurlandzkiej.
W 1938 roku ukończył fizykę na Uniwersytecie Moskiewskim, a w 1940 roku obronił doktorat, w 1942 roku uzyskał habilitację. Od 1942 roku pracował na wydziale teoretycznym Instytutu Fizyki Radzieckiej, a następnie Rosyjskiej Akademii Nauk. Na stanowisku jego dyrektora zastąpił Igora Tamma. W 1966 roku uzyskał tytuł akademika. Zmarł 8 listopada 2009 roku. Pochowany jest na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.
Do jego największych osiągnięć należy opracowanie w 1950 roku teorii nadprzewodnictwa wspólnie z Lwem Landauem. Za pionierski wkład w rozwój teorii nadprzewodnictwa i nadciekłości został uhonorowany Nagrodą Nobla, wspólnie z Anthony Leggettem i Aleksym Abrikosowem.
W 1984 uzyskał Medal im. Mariana Smoluchowskiego, a w 1995 został wyróżniony Złotym Medalem im. Łomonosowa.
Został odznaczony m.in. Orderem Zasług dla Ojczyzny I i III klasy, Orderem Lenina, dwukrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy oraz dwukrotnie Orderem "Znak Honoru". Laureat Nagrody Stalinowskiej (1953) i Nagrody Leninowskiej (1966).
