| Witnica | |||||
| |||||
| Państwo |  Polska | ||||
| Województwo | lubuskie | ||||
| Powiat | gorzowski | ||||
| Gmina | Witnica gmina miejsko-wiejska | ||||
| Założono | 1261 | ||||
| Prawa miejskie | 1935 | ||||
| Burmistrz | Andrzej Zabłocki | ||||
| Powierzchnia | 8,24 km² | ||||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość | 6859 828 os./km² | ||||
| Strefa numeracyjna | (+48) 95 | ||||
| Kod pocztowy | 66-460 | ||||
| Tablice rejestracyjne | FGW | ||||
Położenie na mapie Polski   Witnica | |||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) | 4081001074 | ||||
Urząd miejski ul. KRN 666-460 Witnica | |||||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||||
 Hasło Witnica w Wikisłowniku | |||||
| Strona internetowa | |||||
Witnica (niem. Vietz) – miasto w zachodniej Polsce, w woj. lubuskim, w powiecie gorzowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Witnica.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 6859 mieszkańców[1].
Witnica leży około 25 km od Gorzowa Wielkopolskiego przy drodze wojewódzkiej nr 132 (relacji Gorzów Wielkopolski - Kostrzyn nad Odrą). Przez miasto przepływa rzeka Witna, która jest dopływem Warty.
Spis treści |
Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 8,24 km²[2].
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego a wcześniej w 1950-1975 należało do województwa zielonogórskiego.
W mieście znajduje się głównie przemysł spożywczy, browarniczy, metalowy, skórzany i materiałów budowlanych. W mieście działa Witnicka Strefa Przemysłowa.[potrzebne źródło]
Nazwa Witnica pochodzi od słów wić, witka czyli rodzaju wierzby.
Okolice Witnicy już na początku naszej ery zamieszkiwali pierwsi osadnicy wczesnosłowiańscy, czego dowody można znaleźć do dzisiaj[potrzebne źródło]. Tysiąc lat później osada przeszła na własność Zakonu Templariuszy. Było to w roku 1100. Niemalże do połowy XIII w. tereny te należały do rejonu wielkopolski. Najstarsza pisana wzmianka o niewielkiej osadzie Witnica pochodzi z 1252 roku. W 1261 roku Witnica przeszła z rąk Zakonu Templariuszy pod panowanie Brandenburgii i została włączona do Nowej Marchii. W latach 1300-1559 Witnica była posiadłością Braci Cystersów z Kołbacza. Po sekularyzacji, Witnica od 1559 roku wchodziła w skład posiadłości Hohenzollernów. Miasto zostało niemal całkowicie zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej. W połowie XVIII wieku w niewielkiej osadzie, jaką wtedy była Witnica, powstałą manufaktura produkująca sukno oraz pończochy, a także huta żelaza. W 1857 roku Witnica uzyskała połączenie kolejowe. W tym okresie uruchomiona została również odlewnia żelaza i fabryka maszyn. Na początku XX wieku Witnica otrzymała prawa miejskie. W 1935 roku Witnica liczyła 5 600 mieszkańców.
W wyniku II wojny światowej w 1945 miasto zostało włączone do Polski, otrzymując nazwę Witnica. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. W 1946 roku Witnicę zamieszkiwało 2600 osób. W latach 1946-1950 miasto należało do województwa poznańskiego. 0d 1950 do 1975 roku należała do województwa zielonogórskiego, w latach 1975-1998 do województwa gorzowskiego, a od 1999 roku należy do powiatu gorzowskiego ziemskiego w województwie lubuskim.
W okresie powojennym Witnica była lokalnym ośrodkiem przemysłowo-usługowym i obsługiwała głównie teren gminy. W mieście istniała kaflarnia (zlikwidowana w 1993 roku), Zakład Produkcji Kontenerów oraz fabryki mebli. Część z tych zakładów nie sprostała wymogom gospodarki wolnorynkowej i upadła.
Witnica leży przy drodze nr 132 (relacji Gorzów Wielkopolski - Kostrzyn nad Odrą). Z miasta biegną też drogi lokalne do Mosiny, Lemierzyc, Lubiszyna. Przez teren miasta biegnie linia kolejowa łącząca Kostrzyn nad Odrą i Gorzów Wielkopolski a dalej biegnąca przez Drezdenko oraz Krzyż Wielkopolski. W roku 2006 do użytku oddana została obwodnica drogowa. Witnica posiada oczyszczalnię ścieków, wodociągi, kanalizację, miasto jest zgazyfikowane.
Miasta i gminy partnerskie[3]:
| |||||||
| ||||||||||||||
| ||||||||||||||||
| ||||||||||||||
