Wjasa ( dewanagari व्यास , vyāsa , dosł. "zbieracz", "kompilator", również Wedawyasa (वेद व्यास, trl. veda vyāsa ) - tytuł odnoszący się do wielu Indusów. Najczęściej używa się go w odniesieniu do starożytnego mędrca indyjskiego - Weda-Wjasy, któremu przypisuje się autorstwo Mahabharaty i Puran oraz podział Wedy na części. Uważany za kompilatora Brahmay, czyli Badarayana-sutry.
Spis treści |
Zrodził się on z Mahamuniego Paraśary w łonie Satjawati, przed jej zaręczynami z Maharają Śantanu, ojcem wielkiego generała Bhiszmy.
Na polecenie swojej matki, Satjawati, która później została poślubiona przez Maharaję Śantanu, i na prośbę Bhiszmadewy, najstarszego syna Maharajy Śantanu, ze swoją pierwszą żoną, Gangesem, Wjasa spłodził trzech świętych synów: Dhrytarasztrę, Pandu i Widurę.
Wjasa zwany jest także jako :
W czasie gdy chciał on, dla dobra wszystkich ludzi w tym wieku Kalijugi, zapisać wielką epopeję Mahabharatę, potrzebował on wytrwałego pisarza, który mógłby pisać pod jego dyktando. Na polecenie Brahmay zadania tego podjął się Śri Ganeśaji, pod warunkiem, że Wjasadewa nie zatrzyma dyktowania nawet na moment. Tak więc Mahabharata powstała przez połączony wysiłek Wjasy i Ganeśy.
Wjasę, inicjował duchowo Narada Muni. Od Wjasy inicjację przejął Madhvacarya, zaczynając Madhva-sampradayę, w którą również jest włączona Gaudiya-sampradaya.[1]
