| Wojciech Polak | ||
| biskup tytularny Monte di Numidia | ||
| ||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 19 grudnia 1964 Inowrocław | |
| biskup pomocniczy gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | od 2003 | |
| sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski | ||
| Okres sprawowania | od 2011 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Inkardynacja | archidiecezja gnieźnieńska | |
| Prezbiterat | 13 maja 1989 | |
| Nominacja biskupia | 8 kwietnia 2003 | |
| Sakra biskupia | 4 maja 2003 | |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 4 maja 2003 |
| Miejscowość | Gniezno |
| Miejsce | archikatedra gnieźnieńska |
| Konsekrator | Henryk Muszyński |
| Współkonsekratorzy | Stanisław Gądecki Bogdan Wojtuś |
Wojciech Polak (ur. 19 grudnia 1964 w Inowrocławiu) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński od 2003, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski od 2011.
Urodził się 19 grudnia 1964 w Inowrocławiu jako pierwszy syn Marii (zd. Buczkowska) i Stanisława Polaków.
W 1988 ukończył studia filozoficzno-teologiczne w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie, uzyskując tytuł magistra z zakresu teologii moralnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu.
Święcenia kapłańskie przyjął 13 maja 1989 w archikatedrze gnieźnieńskiej z rąk prymasa Józefa Glempa.
Studiował teologię moralną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Tam obronił pracę doktorską Eklezjalny wymiar grzechu i pojednanie w posoborowym nauczaniu Kościoła.
W 1995 rozpoczął wykłady z teologii moralnej w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Od 1 sierpnia 1999 pełnił w tamtejszym seminarium funkcję rektora.
8 kwietnia 2003 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym Monte di Numidia[1][2]. Sakrę biskupią otrzymał 4 maja 2003 w archikatedrze gnieźnieńskiej z rąk arcybiskupa metropolity gnieźnieńskiego Henryka Muszyńskiego[1].
W 2009 został członkiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski[1]. 15 października 2011 został wybrany, a 9 listopada oficjalnie przejął urząd sekretarza generalnego KEP[1][3]. W latach 2009–2011 był delegatem KEP ds. duszpasterstwa emigracji polskiej. W KEP jest członkiem Komisji Duchowieństwa, Komisji Charytatywnej i Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży[1].
W latach 2006–2011 był przewodniczącym Europejskiej Służby dla Powołań (European Vocation Sernice), delegatem Rady Konferencji Episkopatów Europy ds. powołań[1].
| ||||||||
| |||||||||||