| Województwo nowosądeckie | |
Położenie na mapie kraju | |
| Stolica | |
| Powierzchnia | 5576 km² |
| Populacja (1998) • liczba ludności • gęstość | 747 500 134,1 osób/km² |
| Tablice rejestracyjne | NS, NO, NA |
Województwo nowosądeckie – jednostka podziału administracyjnego istniejąca w latach 1975 - 1998. Położone w południowej części Polski, przy granicy ze Słowacją. Graniczyło od wschodu z województwem krośnieńskim, od północy z tarnowskim i krakowskim, a od zachodu z bielskim. Siedzibą władz województwa był Nowy Sącz.
Po reformie administracyjnej w 1999 r. włączone zostało do województwa małopolskiego.
Spis treści |
Województwo nowosądeckie zajmowało obszar 5,7 tys. km² zamieszkiwany przez ponad 667 tys. mieszkańców (1989 r.), z czego 238 tys. w miastach i 429 tys. na wsi. W granicach województwa znajdowały się następujące grupy górskie: Tatry, Pieniny, południowe partie Pasma Babiogórskiego, Gorce, Beskid Wyspowy, Beskid Sądecki i część Beskidu Niskiego. Grupy górskie oddzielały od siebie doliny rzek: Raby, Dunajca, Popradu, Kamienicy (Gorczańskiej), Łososiny, Kamienicy Nawojowskiej, Białej i Ropy. Odmienność krajobrazu stanowiły niżej położone Kotlina Sądecka i Obniżenie Nowotarsko-Orawskie. 75% jego obszaru położone było powyżej 500 m n.p.m.
43,7% powierzchni województwa stanowiły lasy. Na jego obszarze znajdowały się 3 parki narodowe (Tatrzański, Pieniński i Gorczański), południowa część Babiogórskiego Parku Narodowego, Popradzki Park Krajobrazowy, 16 rezerwatów leśnych, 2 rezerwaty przyrody nieożywionej, 10 rezerwatów krajobrazowych.
Ludność województwa w latach:
Najludniejsze miasta (liczba mieszkańców wg danych z 31 grudnia 1998):
Administracyjnie województwo nowosądeckie podzielone było na:
| |||||||