| Wojna osetyjsko - inguska | |||||
| Czas | 31 października 1992–styczeń 1993 | ||||
| Miejsce | Osetia Północna, Inguszetia | ||||
| Terytorium | Rosja | ||||
| |||||
Wojna osetyjsko - inguska - konflikt zbrojny między siłami Osetii Północnej a inguskimi separatystami, który wybuchł w październiku 1992 i trwał do stycznia 1993 roku[1].
 | Ta sekcja od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Wojna między Inguszetią a Osetią Północną wybuchła w wyniku konfliktu o Rejon prigorodny oraz o prawobrzeżną część Władykaukazu - terytorium należące administracyjnie do Osetii Północnej. Źródła konfliktu sięgają jednak końca XVIII i początku XIX w. kiedy to Ingusze i Osetyjczycy wyrazili zgodę na poddaństwo wobec Rosji. Aby kontrolować teren Kaukazu władze carskie postanowiły wybudować górską twierdzę - Władykaukaz. Wkrótce do miasta zaczęli przyjeżdżać Ingusze i Osetyjczycy. Po zakończeniu wojny kaukaskiej w okolice Nazrania wysiedlono inguskich mieszkańców Władykaukazu, a na ich miejsce zaczęto sprowadzać Kozaków. W 1924 roku powstały oddzielne autonomiczne obwody: Inguski Obwód Autonomiczny i Północnoosetyjski Obwód Autonomiczny. Centra tych obwodów znajdowały się właśnie we Władykaukazie, co przyczyniło się do wybuch konfliktu o ten rejon. Przekazanie Władykaukazu Osetyjczykom w 1944 roku pozbawiło Inguszów własnego ośrodka administracyjnego, a niechęć do Czeczenów oddalała możliwość istnienia takiego centrum w Groznym. 7 marca 1944 roku została zlikwidowana Czeczeńsko-Inguska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka, a jej ludność wysiedlona do Azji Środkowej. W miejsce wysiedlonych Inguszów zaczęto osiedlać różne kaukaskie narody w tym północnych i południowych Osetyjczyków, których przywieziono do Rejonu prigorodnego.
