| Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1967 |
| Rozformowanie | 1993 |
| Patron | Stefan Czarniecki |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk Henryk Kudła |
| Ostatni | gen. bryg. Zdzisław Głuszczyk |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Poznań |
| Rodzaj wojsk | wojska pancerne |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego (WSOWPanc) – uczelnia wojskowa Sił Zbrojnych PRL i III RP
Spis treści |
Szkoła została utworzona we wrześniu 1967 r. na bazie Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych im Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. Podstawowym zadaniem szkoły było kształcenie oficerów – dowódców wojsk pancernych na poziomie studiów inżynierskich. Okres studiów trwał 4 lata. W 1970 w szkole rozpoczęto kształcenie oficerów politycznych przygotowywanych na poziomie studiów licencjackich w zakresie nauk społeczno-politycznych. W 1973 w ramach uczelni powstała Szkoła Oficerów Rezerwy, która prowadziła szkolenie podchorążych - absolwentów wyższych uczelni cywilnych. Szkolenie to trwało 6 miesięcy.
Początkowo zasadniczą rolę w nauczaniu spełniały tzw. cykle przedmiotowe, skupiające wykładowców poszczególnych przedmiotów. W 1980 zastąpiły je samodzielne katedry i zakłady. W proces kształcenia podchorążych w dużym stopniu zaangażowana była kadra poznańskich uczelni wyższych, a zwłaszcza Politechniki Poznańskiej i Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Rezultatem tej współpracy były realizowane wspólnie z tymi uczelniami równoległe studia magisterskie dla najlepszych podchorążych.
Szkołę rozwiązano we wrześniu 1993 w ramach programu restrukturyzacji wyższego szkolnictwa wojskowego. W jej miejsce powstało Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych przygotowujące chorążych i podoficerów dla wojsk pancernych i zmechanizowanych. Kształcenie oficerów - dowódców wojsk pancernych przejęła Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu.
W 1994 w wyniku połączenia Wyższej Szkoły Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich i Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych powstała Wyższa Szkoła Oficerska im. Stefana Czarnieckiego, która przejęła kształcenie oficerów wojsk pancernych od Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych.
Uczelnia rozlokowana w zwartym kompleksie koszarowym na poznańskim osiedlu Golęcin dysponowała bogatą bazą dydaktyczną, na którą składały się: sale audytoryjne, sale wykładowe, sala dowodzenia, gabinety taktyki, rozpoznania, szkolenia ogniowego, terenoznawstwa, łączności, szkolenia saperskiego, szkolenia chemicznego, budowy pojazdów samochodowych, transporterów opancerzonych i czołgów, nauki języków obcych. Na terenie szkoły były również strzelnice: sportowa, pistoletowa, szkolno-bojowa i dla wozów bojowych. Obiekty sportowe stanowiły: sala gimnastyczna, boiska sportowe, tor przeszkód, basen kryty. W pobliżu szkoły znajdował się poligon przykoszarowy "Biały lasek" z pasem taktycznym. Szkoła korzystała też z ośrodka szkolenia poligonowego w Biedrusku, gdzie znajdowały się pasy taktyczne i strzelnice szkolno-bojowe. Na wyposażeniu szkoły znajdowało się kilkadziesiąt czołgów, bojowych wozów piechoty i transporterów opancerzonych, co w pełni zabezpieczało praktyczne szkolenie podchorążych.
Program kształcenia obejmował następujące działy:
Podchorążowie odbywali trzy praktyki dowódcze w jednostkach wojskowych. Po pierwszym roku nauki była to praktyka na stanowisku dowódcy załogi (drużyny), po drugim roku na stanowisku pomocnika dowódcy plutonu i po trzecim na stanowisku dowódcy plutonu. Oprócz tego uczestniczyli w szkoleniach poligonowych na ośrodkach szkolenia poligonowego wojsk lądowych w Żaganiu, Drawsku i Orzyszu.
WSOWPanc kształciła:
W szkole prowadzono też trzyletnie niestacjonarne studia inżynierskie dla absolwentów szkół oficerskich i wyższe kursy doskonalenia oficerów.
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
