Zasolenie

Mapa zasolenia wód morskich (2001)

Zasolenie wód określa się jako ogół substancji rozpuszczonych w wodzie i podawane zwykle w promilach (‰).

Spis treści

1 Zasolenie mórz i oceanów
2 Zasoby słonej wody morskiej
3 Słone jeziora
4 Linki zewnętrzne

[edytuj] Zasolenie mórz i oceanów

Zasolenie wody morskiej zasadniczo różni się od zasolenia wód śródlądowych występujących w słonych jeziorach, ponieważ woda wszystkich oceanów i mórz otwartych zawiera takie same sole, będące w takim samym stosunku procentowym, a różni się między sobą jedynie stężeniem, czyli stosunkiem ilości wszystkich soli do ilości wody. Natomiast wody śródlądowe mają całkowicie odmienny zestaw rozpuszczonych soli, w których jest mniej chlorków, a więcej węglanów i siarczanów. Ponadto występują duże różnice w składzie i stężeniu soli pomiędzy różnymi zbiornikami. Obecnie panuje pogląd, że oceany zostały zasolone w zamierzchłej przeszłości solami wydobywającymi się z wnętrza ziemi i na przestrzeni dziejów ich zasolenie zmieniało się tylko nieznacznie.

Średnie zasolenie oceanu światowego wynosi około 35‰, co znaczy mniej więcej, że w 1000 g wody rozpuszczone jest 35 g stałych substancji. Na zasolenie ma wpływ bilans strat i zysków wody w danym akwenie, który zmienia się na skutek parowania, topnienia, napływu wody słodkiej itp.

[edytuj] Ścisła definicja

Na potrzeby oceanografii i nauk pokrewnych stosuje się bardziej precyzyjną definicję.

Zasolenie to ogólna mineralizacja wody morskiej, określająca zawartość substancji stałej w gramach przypadającej na 1 kg wody morskiej po usunięciu wszystkich substancji organicznych i po zastąpieniu wszystkich bromków i jodków – chlorkami, a węglanów – tlenkami.

Zasolenie S bada się mierząc ilość chlorków i stosując empiryczny wzór:

$S=1,80655\cdot Cl^{-}\,$

gdzie Cl^– oznacza zawartość jonów chloru w promilach. Obecnie stosuje się częściej tzw. zasolenie praktyczne. Mierzy się przewodnictwo jonowe w wielu warunkach i porównuje z przewodnictwem jonowym KCl mierzonym w temp. 15 °C i ciśnieniu 1 atm.^{[potrzebne źródło]} Zasolenie wyraża się w promilach.

[edytuj] Konsekwencje zasolenia wód

Im bardziej zasolona jest woda, tym większy jest jej ciężar właściwy.
Woda morska nie nadaje się do spożycia i nawadniania upraw.
Woda morska jest bardziej "agresywna" wobec metali – około 50 razy niż woda słodka.
Woda morska jest dobrym przewodnikiem prądu elektrycznego.
Woda zasolona ma inną zależność temperatury i gęstości niż woda słodka.
Woda morska, inaczej niż woda słodka, nie eroduje skał wapiennych, stąd jaskinie w nadmorskich skałach są wyłącznie wynikiem działalności mechanicznej fal i prądu

[edytuj] Zamarzanie wody słonej

Temperatura zamarzania wody morskiej jest niższa od temperatury zamarzania wody słodkiej. Empiryczny wzór na temperaturę zamarzania wody $\Theta\,$ przedstawia równanie Krummela:

$\Theta=-10^{-3}(3+52,7S+0,04S^2+0,0004S^{3})\,$

gdzie $S\$ to zasolenie w ‰ (promilach). Wynik podany jest w °C (skali Celsjusza).

[edytuj] Zasoby słonej wody morskiej

Substancje rozpuszczone w 1 km³ (1 026 000 000 ton) wody morskiej
chlorek sodu NaCl	27 213 000 ton	77,80%
chlorek magnezu MgCl₂	3 807 000 ton	10,90%
siarczan magnezu MgSO₄	1 658 000 ton	4,70%
siarczan wapnia CaSO₄	1 260 000 ton	3,60%
siarczan potasu K₂SO₄	865 000 ton	2,50%
węglan wapnia CaCO₃	123 000 ton	0,03%
bromek magnezu MgBr₂	76 000 ton
białko i inne związki organiczne	1 400 ton
fluor F	33 000 ton
bar Ba	500 ton
jod J	500 ton
argon Ar	100 ton
srebro Ag	300 kg
rubid Rb	200 kg
złoto Au	4 kg
rad Ra	0,02 kg

[edytuj] Słone jeziora

Osobny artykuł: Jezioro słone.

Za najbardziej zasolony zbiornik wodny (jezioro) uważane jest Morze Martwe (ok. 231‰ – 6,6 razy więcej niż średnie zasolenie oceanów^{[potrzebne źródło]}), jednak bardziej słone są jeziora Asal w Dżibuti (348‰), Patience (nawet do 428‰) w Kanadzie i staw Don Juan na Antarktydzie (338-402‰).

Ich zasolenie wielokrotnie przekracza największe zasolenie wód morskich - ok. 41‰ w przypadku Morza Czerwonego.

[edytuj] Linki zewnętrzne

The 12 Saltiest Places on Earth