| Zbigniew Dyka | |
| Data i miejsce urodzenia | 5 października 1928 Warszawa |
| Minister sprawiedliwości, prokurator generalny | |
| Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe |
| Okres urzędowania | od 23 grudnia 1991 do 17 marca 1993 |
| Poprzednik | Andrzej Marcinkowski (p.o.) |
| Następca | Jan Piątkowski |
| Poseł I kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe |
| Okres urzędowania | od 25 listopada 1991 do 31 maja 1993 |
Zbigniew Stanisław Józef Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie) – polski polityk, adwokat, poseł na Sejm I kadencji, były minister sprawiedliwości.
W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (specjalizacja kryminologiczna i cywilistyczna). Z zawodu adwokat, wielokrotnie wybierany do władz samorządu zawodowego w tym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Był m.in. wiceprezesem NRA, pełni funkcję rzecznika dyscypliny. Był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1].
Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji wybranego z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (jako członek Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w okręgu Kraków. W rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej sprawował urząd ministra sprawiedliwości. Został odwołany na początku 1993.
Jego spóźnienie na głosowanie w sprawie wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej przyczyniło się do przegłosowania tego wotum jednym głosem w dniu 28 maja 1993. Według oficjalnej wersji miał podczas głosowania przebywać w toalecie[2].
| |||||||
| ||||||||||
| ||||||||||