| Zbigniew Rudnicki | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 grudnia 1928 Stanisławów |
| Data śmierci | 2 kwietnia 2000 |
| Poseł na Sejm kontraktowy | |
| Przynależność polityczna | poseł niezrzeszony |
| Okres urzędowania | od 18 czerwca 1989 do 25 listopada 1991 |
Zbigniew Rudnicki (ur. 1 grudnia 1928 w Stanisławowie, zm. 2 kwietnia 2000) – polski prawnik, polityk i działacz rzemieślniczy. Wiceprzewodniczący Rady Narodowej m. Poznania (1961–1973), poseł na Sejm PRL VII, VIII i X kadencji, przewodniczący zarządu Centralnego Związku Rzemiosła (1982–1991). Minister łączności PRL (1980–1981).
Spis treści |
Urodził się na Kresach Wschodnich RP w rodzinie robotniczej. W latach 1947–1949 kształcił się w Akademii Handlowej w Poznaniu, następnie zaś na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, gdzie w 1960 ukończył w 1960 studia prawnicze, a w 1967 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych.
W 1948 pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Inżynieryjnego w Poznaniu, następnie był zatrudniony (w latach 1949–1956) w poznańskiej Izbie Rzemieślniczej. Działał w Związku Młodzieży Polskiej (1950–1956). Od 1952 należał do Stronnictwa Demokratycznego. W latach 1956–1961 zajmował stanowisko etatowego pracownika Miejskiego Komitetu SD w Poznaniu, następnie zaś m.in. przewodniczącego MK SD (1961–1966) oraz wiceprzewodniczącego i przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu SD (1967–1973). Stronnictwo Demokratyczne rekomendowało go do Rady Narodowej w Poznaniu (1957–1973), w której pełnił funkcję wiceprzewodniczącego (1961–1973).
Od kwietnia 1980 do czerwca 1981 sprawował urząd ministra łączności w rządach Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. Później przez rok przebywał na emeryturze, następnie od 1982 do 1991 kierował zarządem Centralnego Związku Rzemiosła. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Zasiadał we władzach centralnych Stronnictwa Demokratycznego: Centralnym Komitecie (1969-1981; 1985-1989) oraz jego Prezydium (1973-1981; 1985-1989). Był sekretarzem Centralnego Komitetu (1973–1980). Podczas obrad XIV Kongresu SD w kwietniu 1989 bez powodzenia ubiegał się o stanowisko przewodniczącego CK SD, uzyskując w I turze 189 głosów[1][2]. Uznawany za członka zachowawczej frakcji SD[3].
W latach 1976–1985 i 1989–1991 wykonywał mandat posła na Sejm VII, VIII i X kadencji. W wyborach w 1989 wywalczył mandat poselski nr 433 w Wejherowie, który pozostał z nieobsadzonych mandatów z tzw. listy krajowej. W Sejmie X kadencji pełnił obowiązki Marszałka Seniora. Nominowała go do tej funkcji Rada Państwa PRL, choć najstarszym wiekiem posłem pozostawał wówczas Zdzisław Barański[4]. Od września do grudnia 1989 pełnił funkcję przewodniczącego Klubu Poselskiego SD, z której zrezygnował wraz z członkostwem w SD. Nie identyfikował się z poglądami partii w okresie III RP[5].
Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Wyróżniony tytułem zasłużonego działacza SD.
Żonaty, miał córkę. Zmarł w 2000, został pochowany na Cmentarzu na Junikowie[6].
| |||||||
