| Zin Al-Abidin Ben Ali زين العابدين بن علي | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 3 września 1936 Hamam Susa |
| 7. Premier Tunezji | |
| Przynależność polityczna | Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne |
| Okres urzędowania | od 2 października 1987 do 7 listopada 1987 |
| Poprzednik | Rachid Sfar |
| Następca | Hédi Baccouche |
| 2. Prezydent Tunezji | |
| Przynależność polityczna | Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne |
| Okres urzędowania | od 7 listopada 1987 do 14 stycznia 2011 |
| Poprzednik | Habib Burgiba |
| Następca | Mohamed Ghannouchi (p.o.) |
| Odznaczenia | |
    | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Zin Al-Abidin Ben Ali, زين العابدين بن علي (ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, prezydent w latach 1987-2011.
Spis treści |
Ben Ali ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej, otrzymując stopień generała. Po zamieszkach w 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 Ben Ali był ambasadorem w Polsce, a następnie ministrem spraw wewnętrznych Tunezji. Jego głównym zadaniem była walka z fundamentalistami muzułmańskimi. W październiku 1987 Burgiba mianował Ben Alego premierem.
7 listopada 1987 roku Ben Ali przejął władzę w państwie, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu[1][2]. W listopadzie 1987 roku objął też stanowisko przewodniczącego partii Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne[3]. Prezydent Ben Ali był pięciokrotnie wybierany na urząd prezydenta: 1989, 1994, 1999, 2004 (oficjalne poparcie 94,48%), 2009 (oficjalne poparcie 89,62%).
14 stycznia 2011 roku Zin Al-Abidin Ben Ali zdymisjonował premiera Mohameda Ghannouchiego z powodu rewolty społecznej[4], ale jeszcze tego samego dnia Ben Ali uciekł z kraju, a Ghannouchi zaczął pełnić obowiązki prezydenta[5]. Główne siły polityczne kraju ogłosiły powstanie rządu tymczasowego i przeprowadzenie w terminie pół roku nowych wyborów[6].
| |||||||
| |||||||
