| Zofia Wasilkowska | |
| Data i miejsce urodzenia | 9 grudnia 1910 Kalisz |
| Data i miejsce śmierci | 1 grudnia 1996 Warszawa |
| Minister sprawiedliwości | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 27 kwietnia 1956 do 20 lutego 1957 |
| Poprzednik | Henryk Świątkowski |
| Następca | Marian Rybicki |
Zofia Wasilkowska (ur. 9 grudnia 1910 w Kaliszu, zm. 1 grudnia 1996 w Warszawie) – polityk polskiej lewicy, wieloletni sędzia Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, pierwsza kobieta-minister w historii Polski.
Spis treści |
W młodości działaczka PPS, od 1948 do 1981 członkini PZPR. W latach 1948–1959 w KC PZPR – do 1954 jako zastępca członka, później członek. Posłanka na Sejm PRL I i II kadencji (1952–1961).
Od kwietnia 1956 do lutego 1957 minister sprawiedliwości w rządzie Józefa Cyrankiewicza. W okresie 1948–1955 i 1958–1981 pełniła funkcję sędziego Sądu Najwyższego. Zajmowała się również sprawami kobiet – w latach 1948–1953 zastępowała kierownika Wydziału Kobiecego KC PZPR.
W latach 70. Wasilkowska przeszła na stronę opozycji. Od 1980 należała do "Solidarności". Jako reprezentantka strony solidarnościowo-opozycyjnej brała udział w obradach Okrągłego Stołu. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[1][2][3].
Małżonkiem Zofii Wasilkowskiej był Jan Wasilkowski. Zofia Wasilkowska została pochowana 6 grudnia na warszawskich Powązkach.
| |||||||
