Zoran Milanović

Zoran Milanović
Data i miejsce urodzenia	30 października 1966 Zagrzeb
Premier Chorwacji
Przynależność polityczna	SDP
Okres urzędowania	od 23 grudnia 2011
Poprzednik	Jadranka Kosor
Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji
Przynależność polityczna	SDP
Okres urzędowania	od 2 czerwca 2007
Poprzednik	Željka Antunović (p.o.)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Zoran Milanović (ur. 30 października 1966 w Zagrzebiu) – chorwacki polityk i prawnik, parlamentarzysta, od 2007 przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP). Premier Chorwacji od 23 grudnia 2011.

[edytuj] Życiorys

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Zagrzebiu. W 1993 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1994 jako pierwszy Chorwat wziął udział w misji zagranicznej z ramienia OBWE w Górskim Karabachu, enklawie w Azerbejdżanie, okupowanej przez wojska Armenii. Przebywał tam do 1996.

Po powrocie został doradcą chorwackiej misji przy UE i NATO w Brukseli. W czasie trzech lat rezydowania w Belgii ukończył studia podyplomowe na Uniwersytecie Flandryjskim. W 1999, po powrocie do Chorwacji, wstąpił do Partii Socjaldemokratycznej. W latach 2000–2003 był narodowym koordynatorem ds. NATO jako urzędnik rządowy w okresie premiera Ivicy Račana. Zajmował się sprawami akcesji i udziału w programie Partnerstwo dla Pokoju.

W 2004 wszedł w skład Komitetu Centralnego i do 2006 był rzecznikiem prasowym SDP. Po śmierci Ivicy Račana, na konwencji partii 2 czerwca 2007, został wybrany na nowego przewodniczącego Partii Socjaldemokratycznej. W drugiej turze pokonał swoją główną konkurentkę, pełniącą obowiązki przewodniczącej partii, Željkę Antunović. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku Zoran Milanović uzyskał po raz pierwszy mandat posła do Zgromadzenia Chorwackiego (VI kadencji). Kierowana przez niego SDP uzyskała wówczas najwięcej mandatów od czasu swojego powstania, jednak pozostała ugrupowaniem opozycyjnym. W wyborach w 2011 ponownie został wybrany do krajowego parlamentu z ramienia zwycięskiej Koalicji Kukuriku^[1].

Po zwycięskich wyborach został desygnowany na urząd premiera, 23 grudnia 2011 formalnie rozpoczął urzędowanie po zatwierdzeniu przez parlament^[2].

[edytuj] Życie prywatne

Zoran Milanović jest żonaty, ma dwoje dzieci.

[edytuj] Zobacz też

• Rząd Zorana Milanovicia

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Zoran Milanovic – The Rise of Racan's Successor (ang.). nacional.hr, 17 kwietnia 2007. [dostęp 2011-07-07].
• Profil na stronie Zgromadzenia Chorwackiego (chorw.). [dostęp 2011-07-07].

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Zoran Milanović – strona prywatna (chorw.). [dostęp 2011-07-07].

e Premierzy Chorwacji Stjepan Mesić • Josip Manolić • Franjo Gregurić • Hrvoje Šarinić • Nikica Valentić • Zlatko Mateša • Ivica Račan • Ivo Sanader • Jadranka Kosor • Zoran Milanović

e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr[1] • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[2] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze ↑ Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 75 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 3 września 2010)