| Zsolt Erdei | |
 | |
| Pseudonim | Madár/Firebird |
| Data i miejsce urodzenia | 31 maja 1974 Budapeszt |
| Narodowość | Węgry |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | junior ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 33 |
| Zwycięstwa | 33 |
| Nokauty | 18 |
| Porażki | 0 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
Zsolt Erdei (ur. 31 maja 1974 w Budapeszcie) – węgierski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBO (2003–2009) w kategorii półciężkiej (do 175 funtów) oraz WBC (2009–2010) w kategorii junior ciężkiej (do 200 funtów), także amatorski mistrz świata (1997) i Europy (1998, 2000) oraz brązowy medalista olimpijski (2000) w kategorii średniej (do 75 kg).
Spis treści |
Jest brązowym medalistą Olimpiady w Sydney z 2000. W pierwszych dwóch walkach pokonał Władysława Wiziltera i Aleksandra Zubricyna, a w półfinale uległ późniejszemu srebrnemu medaliście, Gajdarbekowi Gajdarbekowowi[1]. Wystąpił też na Igrzyskach w Atlancie cztery lata wcześniej, gdzie doszedł do drugiej rundy. W pierwszej rundzie pokonał Juana Pablo Lópeza, lecz w drugiej walce przegrał z późniejszym srebrnym medalistą, Turkiem Malikiem Beyleroğlu[2].
W 1997 zdobył złoty medal na mistrzostwach świata, które odbywały się w jego rodzinnym Budapeszcie. Na tym turnieju pokonał m.in. Dilszoda Jarbekowa, Dirka Eigenbrodta i Ariela Hernándeza[3]. Ma dwa złote medale Mistrzostw Europy: w 1998 na turnieju w Mińsku pokonał m.in. Jeana-Paula Mendy i Briana Magee[4], a w 2000 na turnieju w Tampere – Aleksandra Zubricyna i Stjepana Božića[5]. Natomiast w 1996 na mistrzostwach Europy w Vejle zajął drugie miejsce, przegrywając w finale z Svenem Ottke[6].
W 1992 zdobył także mistrzostwo Europy juniorów. Jego bilans walk amatorskich to 212 zwycięstw w 232 walkach.
Erdei przeszedł na zawodowstwo w grudniu 2000. Do tej pory żadnej walki nie przegrał, chociaż w dwóch walkach leżał na deskach (w pojedynkach z Ukraińcem Garaszczenką w 2001 i Brazylijczykiem Dos Santosem dwa lata później).
17 stycznia 2004 po jednostronnym pojedynku z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem zdobył mistrzostwo świata organizacji WBO[7]. w tym samym roku zdołał obronić swój tytuł dwa razy, pokonując na punkty Hugo Garaya[8] i Alejandro Lacatusa.
W następnym roku stoczył kolejne dwie udane obrony mistrzowskiego pasa, jednak nie przyszły mu one łatwo. Najpierw w rewanżowym pojedynku z Garayem[9] wygrał niejednogłośną decyzją na punkty, a w starciu z Mehdi Sahnoune, mimo iż wygrał przez techniczny nokaut w finałowej rundzie, przeżywał poważne problemy kondycyjne[10].
Przed czasem zakończył też swoją następną walkę, w maju 2006, z Paulem Murdochem (TKO w dziesiątej rundzie)[11]. 29 lipca 2006 stoczył walkę z Thomasem Ulrichem, najmocniejszym ze swoich dotychczasowych rywali i wygrał ją jednogłośną decyzją na punkty[12].
W 2007 stoczył trzy walki. Najpierw w styczniu bez problemu pokonał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie Amerykanina Dannego Santiago[13]. Pięć miesięcy później wygrał, także przed czasem (TKO w jedenastej rundzie), z kolejnym pięściarzem ze Stanów Zjednoczonych, George Bladesem, notowanym przed tą walką w rankingach WBA i WBO na 15 miejscu[14]. 24 listopada pokonał po niejednogłośnej decyzji sędziów boksera z Panamy, Tito Mendozę[15].
W 2008 stoczył tylko jedną walkę, w której zwyciężył na punkty z Amerykaninem DeAndreyem Abronem[16]. Była to jego dziesiąta obrona mistrzowskiego pasa. 10 stycznia 2009 pokonał na punkty Jurija Barasziana, ale nie był to pojedynek o mistrzowski pas, ponieważ Ukrainiec nie zdołał zmieścić się w limicie wagowym[17].
W listopadzie 2009 roku zrezygnował z tytułu mistrza świata WBO i zmienił kategorię wagową na wyższą, aby móc zmierzyć się z mistrzem świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, Giacobbe Fragomenim[18]. Do pojedynku doszło 21 listopada 2009 roku. Węgier wygrał z Włochem decyzją większości na punkty z w stosunku 115-113, 114-114 i 115-113[19]. W styczniu 2010 roku zrezygnował również z tego tytułu[20], a następnie ogłosił zakończenie kariery, szybko wycofał się jednak z tej decyzji[21]. W październiku 2010 zmienił promotora – dotychczasową niemiecką grupę Universum zamienił na DiBella Entertainment[22]. Miesiąc później na gali bokserskiej w Atlantic City pokonał zdecydowanie na punkty Samsona Onyango[23]. 4 czerwca 2011 pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Byrona Mitchella[24].
| Poprzednik Julio César González | Mistrz świata wagi półciężkiej WBO 17 stycznia 2004 - 13 listopada 2009 (zwakatował) | Następca Jürgen Brähmer |
| Poprzednik Giacobbe Fragomeni | Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBC 21 listopada 2009 - 22 stycznia 2010 (zwakatował) | Następca Krzysztof Włodarczyk |
