| Rheinbund États confédérés du Rhin Związek Reński | |||||
| |||||
| |||||
 | |||||
| Język urzędowy | niemiecki, francuski | ||||
| Stolica | Frankfurt nad Menem | ||||
| Typ państwa | konfederacja | ||||
| Ostatnia głowa państwa | Cesarz Francuzów Napoleon Bonaparte | ||||
| Powierzchnia • całkowita | (1811) 325 752[1] km² | ||||
| Liczba ludności (1811) • całkowita • gęstość zaludnienia | 14 608 877[1] osób/km² | ||||
| Data powstania | 12 lipca 1806 | ||||
| Data likwidacji | 4 listopada 1813 | ||||
| Strefa czasowa | UTC +1 | ||||
Związek Reński - Konfederacja Reńska (fr. États confédérés du Rhin, niem. Rheinbund) – konfederacja państw niemieckich, zależnych od I Cesarstwa Francuskiego, istniejąca w latach 1806-1813.
Spis treści |
Związek został utworzony 12 lipca 1806, poprzez formalne wystąpienie 16 państw zachodnich i południowych Niemiec z Rzeszy Niemieckiej i przyjęcie przez nich protektoratu cesarza Francuzów Napoleona Bonapartego. Nazwa nawiązywała do podobnego tworu, jaki w XVII wieku powstał w zachodnich Niemczech, z inspiracji króla francuskiego Ludwika XIV. Po klęsce w bitwie pod Austerlitz (2 grudnia 1805) i w obliczu narodzin Związku, głowa Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, Franciszek II 6 sierpnia 1806 zrzekł się tytułów cesarza rzymskiego i króla niemieckiego, pozostając przy przybranym w 1804 tytule cesarza austriackiego (jako Franciszek I). Dzięki temu Napoleon mógł, jako władca Francji i hegemon Niemiec, kreować się na dziedzica dawnego cesarstwa Franków.
Utworzenie Związku Reńskiego było rezultatem zwycięskiej dla Napoleona wojny z Austrią i Rosją w 1805, zakończonej podpisaniem pokoju w Preszburgu (obecnie Bratysława). Władcy niemieccy, pod naciskiem Napoleona, postanowili wystąpić ze Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i zawiązać konfederację pod jego protektoratem. W ramach Związku przeprowadzono likwidację drobnych państewek niemieckich i włączenie ich do większych terytoriów (mediatyzacja); objęła ona przede wszystkim terytoria kościelne i tzw. wolnych rycerzy Rzeszy. Państwa wchodzące w skład Związku formalnie zachowały suwerenność – mogły prowadzić politykę zagraniczną, ale faktycznie pozostawały pod przemożnym wpływem Napoleona. Związek Reński pozostawał w sojuszu wojskowym z Cesarstwem Francji. Był on zobowiązany do wystawienia na czas wojny 63-tysięcznego wojska. W zamian Napoleon miał wystawić, w razie konfliktu zagrażającego państwom skonfederowanym, 200-tysięczny korpus.
Akt konstytuujący związek z 12 lipca 1806 powoływał jako organ centralny Sejm Związkowy, mający składać się z dwóch izb – kolegiów; jedna z nich miała składać się z władców terytorialnych posiadających tytuły królów lub wielkich książąt (uzyskane w wyniku pokoju w Preszburgu), druga z pozostałego grona książąt. Nigdy nie doszło do zwołania Sejmu.
Na czele Związku stał arcykanclerz, przewodniczący zarazem obradom Sejmu, którym miał być arcybiskup Moguncji Karol von Dalberg, zwolennik polityki Napoleona. Stanowisko przewodniczącego Związku miało charakter czysto nominalny, z racji faktycznego zwierzchnictwa Napoleona.
W skład Związku Reńskiego nie weszły z terytoriów dawnej Rzeszy Niemieckiej: Prusy, Austria, Holsztyn (w którym panowali królowie duńscy), Pomorze Przednie (w unii ze Szwecją), Brunszwik oraz Hesja-Kassel oraz tereny na zachód od Renu (wcielone do Francji). Związek rozpadł się w 1813, kiedy to kolejne państwa wchodzące w skład Związku przystępowały do koalicji przeciw Napoleonowi (został rozwiązany 4 listopada 1813).
Po rozwiązaniu Związku próbą politycznej koordynacji Niemiec była Rada Centralnej Administracji (Zentralverwaltungsdepartement), której przewodniczącym został Heinrich Friedrich Karl vom Stein. Rada została rozwiązana 20 czerwca 1815.
Warto zwrócić uwagę na pośrednie związki Polski ze Związkiem Reńskim, poprzez fakt unii personalnej, w której pozostawało Księstwo Warszawskie i Królestwo Saksonii. Na terenie Związku doszło także do recepcji wielu rozwiązań prawnych zaczerpniętych z Cesarstwa Francuskiego, część krajów przyjęła na przykład Kodeks Napoleona (cywilny) lub wzorowała się na nim we własnym ustawodawstwie.
Podczas obrad kongresu wiedeńskiego w 1815 rozważano reaktywację Świętego Cesarstwa, na co naciskali zwłaszcza Brytyjczycy (król brytyjski jako elektor Hanoweru był przywiązany do tej tradycji), jednakże książę Klemens Lothar von Metternich, kierownik polityki austriackiej, był temu przeciwny, widząc w Starej Rzeszy bardziej obciążenie niż korzyść dla władców Austrii. Utworzono jedynie Związek Niemiecki (8 czerwca 1815), który miał być instrumentem austriackiej hegemonii w Niemczech.
| ||||||||||
